Modellen eten ook²

Hier ga ik dieper in op mijn laatste column in Het Belang van Limburg waarin ik mijn eigen eetgewoontes in het buitenland kort omschrijf, maar ook die van mijn collega's.

Ik krijg vaak dezelfde vraag van vrienden en familie: of ik wel gezond eet, of ik überhaupt zelfs eet. Ik geef grif toe: de weken voor mijn vertrek naar Milaan zat ik een beetje op droog zaad. Dat is nodig om de juiste omtrekjes aan de heupen te hebben. Niet dat ik meteen tot veelvraat ontpop na het meetmomtent op het agentschap, maar er valt dan toch een last van mijn schouders. Ik hoorde bij mijn bureau in België twee tegengestelden: "alle modellen komen aan in Milaan (denk pasta, pizza en uitgaan; aka alcohol)" en "alle modellen verliezen centimeters in Milaan (denk de godganse dag rennen van casting naar casting, het warme klimaat en daardoor veel water drinken)". Ik ben nu vier weken in Italië en ik denk dat ik mij bij de laatste groep kan aansluiten, of alleszins niet bij de eerste.

Mijn koelkast is doorgaans gevulder dan die van de meeste mensen die ik ken. Ik ga twee keer per week naar de markt in Hasselt - iets wat mijn vriendin uit New York hilarisch vindt, zeker omdat ik er met de fiets naartoe ga - en kom steevast thuis met 3 kilo appelsienen (mmmm vers fruitsap), een berg verse groenten en fruit en vaak nog wat Marokkaanse specialiteiten als olijven en dolma's.  Dat is in Milaan niet anders, mijn deel van de koelkast puilt uit met gezonde dingetjes. Daarnaast ben ik gek op corn flakes - het is bijna een verslaving (suiker zeker?) - en kaneel. 

Mijn roommates gaan nog een ongezond stapje verder met hele pakken koekjes, ijsjes en tweeliterflessen Coke Zero (wat, ondanks dat er geen calorieën in zitten, niet zo goed is voor de gezondheid). Zondigen moet kunnen, het is zelfs aangewezen vind ik. Niets zo heerlijk als thuiskomen en neerploffen op bed met mijn favoriete mixje fruit-yoghurt-corn flakes-kaneel en een goed boek. Mijn Superman is geen fan van mijn specialiteit die op elk moment van de dag kan gegeten worden, maar hij houdt van me, dus zegt er niets van. Als ik ooit aan kindjes begin, vrees ik wel voor de hormonen en de bijkomende spannende combinaties die ik ongetwijfeld ga maken. HMMMMM.

Bon, ik wijk af. Naast de grote voorliefde van modellen voor vers en gezond eten, tonen veel meisjes een afkeer voor de standaard met hormonen en antibiotica gevulde dode diertjes op een bord. Dat wil zeggen: veel modellen eten vegetarisch. Gezonder, en gewoon beter voor de maatschappij. We reizen dan wel de wereld af, maar compenseren ons gat in de ozonlaag met het niet eten van vlees. Prima. In Milaan is er gelukkig héél veel vegetarisch voedsel te vinden. Op de plekjes die ik 's avonds bezoek met een vaste groep van zo'n 20 modellen, is meer dan de helft van de menukaart vegetarisch. Met pizza als nationaal gerecht kan dat natuurlijk niet missen, je kan er eindeloos mee variëren.

Na een langgerekt feestmaal volgt nog het dessert. Gelato, koekjes met nutella, het kan niet op. Dit betekent dat deze calorietjes er even later weer af moeten, of je moet er van af blijven - maar dat vind ik geen optie. Dus het is ofwel shaken op de dansvloer tot in de vroege uurtjes met een watertje in de hand, of... Gebruik maken van de gratis fitness die mijn modellenbureau aanbiedt. Dat laatste is een plan voor zaterdag, na een hevig nachtje in de Beach Club. Ik benieuwd voor de verschillen met mijn fitness in Hasselt. Ik loop namelijk liever met een grote boog om toestellen die ik niet ken heen, dan mezelf te bezeren in een poging ervan gebruik te maken. Snel meer daarover...

Column Het Belang van Limburg

Column Het Belang van Limburg

Mijn derde column in Het Belang van Limburg!

Santa Margherita

Als echte Milanezen trokken mijn roommates en ik dit weekend weg uit Milaan. De bewoners staan erom bekend tijdens deze twee vrije dagen de drukte van winkelende toeristen te ontlopen. Massaal wordt er richting betere oorden getrokken, lees: naar het strand. Na twee weken castings en feestjes, hebben mijn vriendinnen en ik ook nood aan wat ultieme ontspanning. We spreken af met een grote groep modellen en vertrekken veel te laat - iedereen verslaapt zich, na het knallend feestje van de avond tevoren – naar Santa Margherita.

De naam alleen al doet mijn mondhoeken omhoog krullen. In volledige beach outfit, instant klaar voor het strand springen we in de auto. Een moeizame tweeënhalf uur later arriveren we met kleine oogjes op een eerst wel zeer Costa del Sol aandoend plekje. Waar zijn de cocktails, de hangmatten, het blauwe water? Een kleine wandeling later, waarbij we volle stranden en een kakofonie aan parasols en handdoeken passeren, komen we aan op onze eindlocatie.

Een wuivende palmboom, een aanlokkelijk blauw watertje en comfortabele spierwitte hemelsbedden. Yes, this is life! We installeren ons op de witte kussens en nemen ons voor de eerste uren niet op te staan, behalve voor een drankje en een plonsje. Wat een zaligheid, zo een stranddag met een groep katerende modellen! Gezellig nietsdoen, watertje, fris ice tea’tje, geen zorgen. We sluiten de dag af met een aperitivo - kleine Italiaanse hapjes en een drankje - en keren enkele uren na aankomst weer terug naar Milaan. Volgende keer blijven we zonder twijfel voor een nachtje. Zo krijg ik mijn weekends wel gevuld!

Een ramp in de badkamer

Het was te denken. Zes meisjes op één appartement, het moest uit de hand lopen. Nee, er zijn geen handdoekengevechten gebeurd in de badkamer, en er werd ook geen eten van elkaar gestolen. Zo braaf zijn we nog wel. Het probleem was van grotere omvang, een ramp, een nachtmerrie. Ik trof een kakkerlak aan in de badkamer. Weliswaar dood, met zijn pootjes gekruist en liggend op zijn rug. Mijn nekhaartjes gingen van paniek omhoog staan en ik vluchtte de badkamer uit. Ik weet namelijk wat dit betekent: één kakkerlak = meer kakkerlakken.

Mijn eerste en zeer belangrijke reactie was vragen aan mijn roommates of iemand hem had doodgetrapt. Dat mag immers niet, want dan laat het beest zijn eitjes los en zijn er binnen de kortste keren meer van die afschuwelijke, doch volgens kenners onschuldige insecten. Niemand had het diertje al gezien, hoewel het ostentatief tussen bad en gootsteen lag. Alsof het een laatste liggende ovatie wilde maken. Mijn hart ging nog steeds als een razende te keer toen ik besliste dat we een poetsvrouw nodig hadden. De afspraak van zelf alles netjes te houden kunnen we duidelijk niet naleven. Zo getuigt de keuken niet van optimale schoonheid, wat volgens mij dan weer beestjes oplevert.

Omdat niemand aanstalten maakte actie te ondernemen, en omdat een poetsvrouw regelen in een Zuiders land waarschijnlijk nog weken kost, stak ik zelf de handen uit de mouwen. Op handen en knieën schrobde ik de keuken - en badkamervloer met een groen schuursponsje tot hij blonk. Geen etensresten te bespeuren, geen plakkerige ondergrond meer. Zweet druppelde van mijn voorhoofd toen ik mijn handdoek nam voor een welverdiende douche.

Oeps, wacht even: mijn Russische roommate wordt net wakker. Met de woorden “Just a second!” glipt ze voor mij de badkamer binnen en gooit de deur in het slot. Ik voel woede in mezelf opborrelen. Rustig, ademhalen. Wanneer mijn roommate uiteindelijk de keuken binnenschrijdt, zonder op te merken dat deze proper is, zet ze schaamteloos slechts één van de drie stoelen in de gang terug aan de tafel en gaat gezellig skypen met haar familie. Je hebt twee soorten Russische modellen. Aan de ene kant heb je de graatmagere, afgeleefde meisjes die een volledig gezin proberen te onderhouden met hun schamele modellenloon. Aan de andere kant heb je meisjes die moeders mooiste zijn en in eigen land een butler achter zich aan hebben lopen. Mijn roommate is 100% van het laatste soort. Ergerlijk, en zonder respect. Nu maar hopen dat de kakkerlakken niet terugkomen, of ik weet al waar ik ze kwijt kan…

Column in Het Belang van Limburg

Hierbij mijn tweede column in Het Belang van Limburg!

Verkeerde afslag en een beetje schaamte

Soms maak je al eens rare dingen mee. Sommige dingen tarten alle verbeelding en sommige dingen zijn haast te stom voor woorden. De situatie waarin ik belandde vanavond zit ergens tussen beide. Omdat ik morgen een shoot heb, en daarbij strak in het pak wil zitten, is het tijd voor wat lichaamsbeweging! Op korte wandelafstand van mijn appartement is een zwembad. Zulke dingen maken mij gelukkig.

Met mijn badpak al aan, een handdoek, 4 euro en een haarborstel ga ik op stap. Bij het zwembad aangekomen, dien ik ook een badmuts te kopen. Oh. Badmutsen staan niet in mijn zwemwoordenboek, al werd ik er in Parijs ook al mee geconfronteerd. Aangezien de inkom precies mijn meegenomen cash geld bedraagt, en ik geen zin heb om terug te stappen naar het appartement - al is het maar 200 meter – krijg ik de baliemedewerker zo ver om mij een badmuts in bruikleen te geven. Hoe dat gesprek precies verliep, begrijp ik zelf niet zo goed, want hij sprak geen Engels. Anyway, eerste obstakel is al omzeild.

In het binnenzwembad van Hasselt staat duidelijk aangegeven vanaf welke plaats er blootvoets verder gewandeld moet worden, hier is het een beetje gissen. Ik spurt zonder omkijken naar het dichtstbijzijnde omkleedhokje en trek mijn kleren uit. So far so good. Nu het zwembad, en een lockertje voor mijn kleren, vinden. Ik schrijd met snelle passen door de kleedkamergang en het valt mij op dat er beduidend veel schaarsgeklede mannen zijn in deze ruimte. Omdat ik, zoals ik eerder schreef, de godganse dag al begaapt wordt door alles wat geen borsten heeft heb ik er niet meteen erg in. Pas wanneer ik een deur opentrek die volgens mij dient uit te geven op het zwembad ontdek ik dat ik in de mannenkleedkamer terecht ben gekomen. Mijn oog valt op een groepje nóg schaarsgekledener mannen dan de enkelingen die nu grinnikend achter mij staan. In pure paniek maak ik de afgang compleet en wandel ik - met mijn kleren en schoenen nog steeds in de hand - helemaal terug voorbij de halfnaakte mannen, door de mannenkleedkamer.

Onderweg naar buiten zoek ik koortsachtig naar de doorgang voor vrouwen, tot ik een zwembadmedewerker die enkel Italiaans spreekt kan tegenhouden. Hij wijst mij de goede richting uit en even later kan ik mijn pakketje kleren ergens achterlaten en mijn voor de gelegenheid gifgroene badmuts opzetten. Lekker opvallend, terwijl ik nu liefst de verdwijntruc zou doen. 30 baantjes later lever ik het plastic onding weer in en maak ik me snel uit de voeten.