Happy birthday Maasmechelen Village!

Maasmechelen Village. Een stukje Disneyland, dicht bij huis. Geen rollercoasters, maar een enorm aanbod van hebben-hebben-hebben luxemerken aan kleine prijsjes. Mijn favoriete outlet shopping adresje is tien jaar geworden: PROFICIAT!

Verjaardagen moeten uiteraard gevierd worden. En Maasmechelen Village deed dat - hoe kan het ook anders - volledig in stijl. Onder het motto "10Years Of Style" organiseerde MMV op 21 oktober een bruisende late night shopping met aansluitend een gezellige receptie waarbij de prosecco'tjes rijkelijk vloeiden.

Tijdens het feest - en gedurende de voorafgaande Fashion in Style tentoonstelling - waren de pronkstukjes van 10 jonge ontwerpers te bewonderen. De eigenzinnige accessoires werden aan het einde van de avond geveild. De opbrengst gaat naar Kageno, een organisatie die gemeenschappen in Rwanda en Kenia ondersteunt. Anouck Lepère - ambassadrice van MMV én meter van Kageno - mocht een mooie cheque van bijna 10.000 euro in ontvangst nemen voor het project in Afrika. Liefdadigheid kan ik alleen maar toejuichen!
 
Ikzelf vertoefde die avond in goed gezelschap, no doubt. Glaasje in de ene hand, hapje in de andere. Er waren cupcakes (joepie!), international & fashionable people (altijd spannend) en fijne muziek in de achtergrond. Maasmechelen Village kan binnenkort weer een bezoekje van mij verwachten want... Michael Kors en Uggs openen eind november een winkel in het leukste dorpje van Limburg! 

Hiep hiep hiep... HOERA!! 

Pretty Girls, Risky Business

Ik botste onlangs op een interessant filmpje van ABC News: "Pretty Girls, Risky Business". Sounds familiar? 

De reportage toont de donkere kant van de modellenwereld. Het is een eerlijke perceptie van wat leeft in en vooral rond de business. Al bij al blijft het een vaag, niet erg diep uitgespit verhaal met de getuigenissen van drie meisjes. Twee tandenstokers en een oude rot in het vak, dat is duidelijk. 

Filmpje 1: Promotors/PR's
Filmpje 2: Do whatever it takes

Dit doet mij nadenken over hoe ik zelf mijn plan trok op fotoshoots en shows toen ik amper 16 was. Wat deed dat met mij? Waar dacht ik over na? Kwam het in me op om iets te weigeren moest ik ooit in een "noodsituatie" beland zijn?  Tot zover ik me kan herinneren is het altijd redelijk braaf gebleven, maar ik heb dan ook een selectief geheugen en veel relativatievermogen.

Op mijn 15e kwam ik terecht bij een modellenbureau in Brussel - nadat ik de publieksprijs van de Flairmodellenwedstrijd gewonnen had - en werd vanaf dan geregeld naar castings gestuurd. Ik had werkelijk geen flauw idee wat ik daar ging doen, laat staan wat ik moest aantrekken voor zo'n casting, wat ik moest zeggen en hoe ik me moest gedragen. Er bestonden "in die tijd" namelijk nog geen programma's als "Topmodel", aangezien ik op mijn 18e aan de eerste editie daarvan heb deelgenomen.

Je leert met vallen en opstaan, zeker in de fashion industry. Je wordt dunner, dikker, weer dunner, weer dikker, je lichaam verandert, je leven verandert, and so on. Ik heb braaf mijn middelbaar diploma behaald, en ben daarna modellenwerk blijven combineren met mijn studie Communicatie. Als ik op mijn 17e naar Milaan was vertrokken, zoals ik vurig van plan was in die periode, was ik ongetwijfeld een ander mens geweest nu. Bovenstaande reportage toont dat er veel verrassingen op de loer liggen. Toen ik in mei aankwam in Milaan was ik lichtjes gechoqueerd van de gang van zaken aldaar. Korte rokjes, gescheurde nylonkousen, blote buiken, zware make-up. Ik had daarvoor wel twee maanden in Parijs gewoond, ditmaal was het anders. De mannen, de feestjes, de castings, de meisjes. Alles lijkt in Milaan opdringeriger. Ik weet niet of ik dat had kunnen plaatsen toen ik 17 was. Of op welke manier.

Ik ben blij dat ik zo lang gewacht heb om mijn vleugels uit te slaan en de wijde wereld in te trekken. Mijn leven hangt er niet van af, ik heb een diploma, ik heb een bepaalde achtergrondkennis die de gemiddelde meid van 16 gewoonweg niet kan hebben. Ik voel foute dingen vrij snel aan, en maak daar dan ook gebruik van op jobs. Vóor er zelfs gedacht kan worden aan gebruik maken van míj. Do whatever it takes? Hm.

Vliegende modellen

Als er ooit een wereldrecord aan- en uitkleden georganiseerd wordt, weet ik een plek die ongetwijfeld met de pluimen zal gaan lopen. Guinness mag hiervoor gerust een georganiseerd kijkje gaan nemen bij Fashion Club in Antwerpen. Door sommigen smalend "Fashion Factory" genoemd, is het precies in deze showroom dat ik mijn sobere augustuszomerdagen doorbracht.

Samen met een vaste groep modellen kleedde ik me gemiddeld zo'n 150 keer per dag om, extra drukke dagen buiten beschouwing gelaten. Waar het begrip "vliegend model" tot hiertoe enkel gebruikt werd voor modelbouwvliegtuigjes, volgt hier een nieuwe betekenis van het woord. Aangezien FC70 zijn merken verdeelt onder verschillende gebouwen, verdiepingen en "modellenkotjes", vloog ik naar boven en beneden met steeds een paar hakken in de hand, een haarborstel en eventueel een lipglossje. Tijdens "het seizoen" lijkt de wereld stil te staan, of op zijn minst beperkt door te gaan binnen de muren van FC. Versace, Liu Jo, Guess, Sonia Rykiel, Moschino, Michael Kors, Pinko, Jill Sander, ... De kledingsstijlen lopen er uiteen van sexy tot voor-vrouwen-zonder-man-maar-met-kat, van braaf, stout, lief, hip and happening naar extravagant en haast-niet-draagbaar. Sommige merken bleken voor mijn lijf te groot, sommigen te klein, en sommigen zaten dan weer als gegoten.

Of ik die kleren aan het einde van het seizoen mee naar huis kreeg? Ik moet u teleurstellen, liefste bloglezer(es). Net als alle andere stervelingen moet ik ze met mijn zuurverdiende centjes gaan kopen. Ik krijg echter wel een mooie kans enkele stuks goedkoper op de kop te tikken, tijdens de tweejaarlijkse sale van Fashion Club. Hoewel ik elk stuk zo ongeveer 30 keer per dag over mijn eigen lichaam of dat van een collega zag glijden, heb ik tot zover geen lievelingsselectie kunnen maken. Ik durf zelfs beweren dat ik de collectie van Spring-Summer 2012 al spuugzat ben! (nee, dat is niet helemaal waar. Ik heb nog wel wat plaats in mijn dressing voor dat ene prachtige jurkje van Guess, die zit-als-gegoten broek van 7 For All Mankind, en een over the top bikini van Missoni)

Vijf weken lang deelde ik lief en leed met de meisjes op Fashion Club. Na enkele weken waren onze voeten chronisch vermoeid, en even later was ons hele lijf dat. Maar kleren dat we aan-en-uit trokken, een doorwinterde shopaholic zou er jaloers van worden. En dat wereldrecord, dat halen we ooit wel!

Vakantie!

Na twee weken van pure ontspanning is het binnenkort weer werken geblazen. Mijn vakantie begon met een weekendje Milaan-met-de-meisjes. Ik trok met twee vriendinnen terug naar de stad waar ik zo'n zes weken heb gewoond, gewerkt en - ja, oke - gefeest. Het werden drie zonnige, prettige winkel/sightseeingdagen aangevuld met losbandige feestjes - what else. De solden begonnen bovendien, wat mij een aantal koopjes en een probleem met mijn handbagage opleverde - die zat immers al vol toen ik vertrok uit België. Een tip voor andere vrouwen met een klein gat in de hand tijdens de solden in het buitenland: vermijd de aankoop van schoenen, je kan namelijk maar één paar aantrekken. Ik stapte wel het vliegtuig in met 4 t-shirtjes aan, een jurk, een hemd en een leren jasje. Warm: check. Belachelijk: check. Alles in één stuk handbagage: check. 

Vervolgens maakte ik mij klaar voor een ultraroadtrip met mijn Superman. Tijdens mijn verblijf in Milaan besefte ik dat ik nog zo goed als niets van Italië had gezien. Tijd voor een tochtje langs de bekendste en minder bekende Italiaanse steden! Booking.com stuurde mij in drie dagen tijd twintig-of-wat mailtjes en de reis was gepland. Er werd nog wat gewisseld van auto's binnen de familie - hoe veilig en milieu/portemonneevriendelijk kan een auto zijn? - en tassen werden volgepropt.

Doordat ik de voorbije maanden haast elke week met enkel handbagage op het vliegtuig sprong, weet ik precies wat mee te nemen en wat thuis te laten. Omdat we nu met de auto gingen kon dit keer wel mijn waterpistool mee - om vriendje te overvallen met mijn watergevechtkunsten - en sleurde ik wat hoge hakken en één paar sandalen mee. Deze laatsten begaven het volledig doorheen de reis, wat resulteerde in losse stukken gesp en afhangende zooltjes. Dat heb ik nu altijd - tot grote ergernis van mijn Superman, de held, en tevens beste schoenmaker van Hasselt. Ik word altijd tot over mijn oren verliefd op mijn schoenen, sandalen of iets daartussen en weiger ze te laten herstellen tot ze nog in stukken aaneen hangen. Ondanks dat Italië bekend staat om zijn mode en schoenen, vond ik geen nieuw paar. Zo kieskeurig ben ik dan weer wel.

Om drie uur 's nachts vertrokken we richting Pisa. Met de auto, en een zelfgemaakte minipicknick, zoals dat hoort bij een roadtrip. Op de tonen van onze inmiddels letterlijk grijsgedraaide roadtrip CD's - Partyrockers in the house toniiiiiigggghhhttt - vlogen prachtige Zwitserse en Italiaanse landschappen aan ons voorbij. Voor we het wisten - ahum, veertien uur later - stonden we voor de deur van onze eerste Bed&Breakfast. Onderweg naar Italië beslisten we toch maar niet naar Napoli te gaan - onze bedoelde derde bestemming. Ik hoorde vlak voor vertrek wat rare verhalen over de stad en volgens Rough Guides dien je daar wettelijk tien jaar een rijbewijs te hebben om er te mogen rondrijden. Gevaarlijk, quoi?

On the way passeerden we de scheve toren van Pisa, het Colosseum in Rome, een paar mondaine stranden, een handvol prachtige havens en heel wat toeristen. De pizza's waren geweldig, de cappuccino's rijkelijk, en dan zwijg ik nog over mijn nieuwe grote liefde buffelmozzarella. What a shame, die viezige plastic mozzarella in supermarktpakjes! Om het even duidelijk te stellen: we reden van Noord-Italië naar toch wel een stuk zuiderser in Sorrento en in stukjes weer terug. Het was een fantastische trip, ongezien, onevenaarbaar en waarschijnlijk once in a lifetime. En volgende week... Back to modelling!

Sapph on the beach

Het is al het derde jaar op rij dat ik op het strand in Knokke verwacht wordt voor een vurige show van bikinimerk Sapph. Net als de voorbije jaren voorspelt Frank op voorhand niet veel goeds en worden we op de dijk verwelkomd door een stevige vlaag wind die zelfs de beste wet look buiten de lijntjes doet kleuren. Omdat verkleumde modellen met blauwe knieën en klappertanden geen zicht zijn is het tijd voor plan B.

Erik van Sapph komt mij tegemoet gelopen met de boodschap dat de show dit jaar niet in de Blue Marlin Beach Club doorgaat, maar in de recent geopende Blue Marlin Café-Lounge. Dat klinkt als muziek in mijn oren. Bij de gedachte aan een knusse inside strandbar gaan mijn armhaartjes prompt weer liggen. Ik was iets te voorbarig, merk ik algauw. In de loungebar is inderdaad beschutting, voor het geval de hemelpoorten wijd open gaan, maar de show gaat zonder twijfel buiten door. Gelukkig zijn er windschermen die ervoor zorgen dat wij vederlichte modellen niet van de catwalk worden geblazen.

Na een uitgebreide make-over - hair, make-up, nagellakjes in snoepkleurtjes - zijn we er helemaal klaar voor. Als vaste Sapph-modellen weten we wat ons te doen staat. Dit keer komen er geen paardenhelmpjes en zweepjes aan te pas, maar de collectie laat zoals altijd net genoeg aan de verbeelding over. Als bronstige deernes schrijden we over de geïmproviseerde catwalk - een typisch strandweggetje gemaakt uit witte latjes. Thank god voor de sleehak, getuige de vele valpartijen en omgeslagen enkels van twee jaar geleden.

Na een eerste geslaagde show is het lunchtijd. Kwestie van voldoende energie te hebben voor de volgende ronde. Lunchtijd betekent een hapje en vooral een drankje. Laat de roze champagnes en Martini Rosato Royals maar aanrukken! Professioneel als we zijn, drinken we altijd maar net genoeg om een klassiek feestje op de catwalk te bouwen. Op de foto’s die later op Missitems.be verschijnen kan je makkelijk aan mijn ogen zien welke kiekjes de eerste en welke de laatste show zijn genomen. Ik heb de gewoonte meteen dromerige ogen te krijgen bij het eerste slokje alcohol dat mijn lippen raakt.

Sapph is altijd dolle pret in combinatie met hard werken. Acht schaarsgeklede modellen in een duister strandhuisje is misschien wel de ultieme natte droom van menig jongeman, ze negeren - zo zijn mannen nu eenmaal, als ze fantaseren - de minpuntjes van het hele gebeuren. Vleeskleurige strings - iehk!? -, spinnenwebben - dat vindt toch iedereen akelig!? -, en vuile praat - je moest eens weten - zijn niet weg te denken uit het hutje waar we allemaal naarstig het volgende bikinisetje aantrekken. Maar er wordt - zoals steeds - gegoocheld met ex-Miss Belgiës, P Magazine- en Ché modellen, dus ik begrijp de mannelijke bevolking wel. Ik moet zelfs toegeven dat ik soms zelf stil word van al die goddelijke lijven rond mij. Hard werken, the key to succes! 

Omdat we steeds met dezelfde groep zijn, is het altijd lachen geblazen. On- én backstage. Let’s get wet!

Column Het Belang van Limburg

Hierbij mijn zevende en voorlopig laatste column in Het Belang van Limburg. Voorlopig, want zodra ik weer in het buitenland zit heb ik weer genoeg om een stukje krant te vullen. Hou de achterkrant dus zeker in de gaten!

Back to Belgium

Mijn terugkeer naar België verliep iets moeilijker dan ik had verwacht. Nadat ik eindelijk een ticket had bemachtigd, wederom via de goedkoopste luchtvaartmaatschappij in heel Europa, moest de boarding pass nog geprint worden. Aangezien mijn appartement in Milaan wel bemeubeld was, maar niet uitgerust met nuttige elektrische toestellen, ging ik een printje scoren bij mijn agentschap.

Mijn booker was helaas al vertrokken - gelukkig kon ik het gebouw, euh kasteel, nog binnen. Daar raakte ik in mijn welbekende gevecht met de printer. Ik en printers, dat is vragen om problemen. Op mijn kot in Antwerpen werkte het kreng ook nooit, zodat ik steeds in allerijl moest gaan printen in het EMI – of kortweg wel de schoolbibliotheek. Bene, daar sta ik dus, met een boarding pass in negatief. Alles wat zwart hoorde te zijn was wit, en alles wat wit hoorde te zijn was zwart. Er stond een streepjescode bovenaan het blad, dus je begrijpt mijn ergernis. Omdat internetcafés onvindbaar zijn in Milaan, en omdat ik nog in een aperitivo - mmm vers fruitsap en hapjes! -  sukkelde, waardoor ik zéker geen tijd had om er één te zoeken, liet ik het maar zo.

Mijn laatste avond in de mode/modellen/partyhoofdstad moest uiteraard gevierd worden. De kleine probleempjes stapelden zich op: mijn roommates bleken nog in Florence voor een show, ik had niets om aan te trekken, en moest nota bene de volgende ochtend om 5 uur opstaan. Gelukkig loste dat probleem zichzelf op toen ik, in een felroze jurkje dat ik al eens aan had in Milaan - horror! -, een passion fruit vodka sour achterover sloeg en mij in het zeer aangenaam gezelschap van andere modellen bevond die ik door de weken heen al had leren kennen. Alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon, al bleef ik mij druk maken in mijn mislukte boarding pass.

Toen om 3 uur werd beslist om naar huis te gaan - oeps, ik had gepland twee uur eerder te vertrekken – bedacht ik mij dat een dutje doen geen verstandig idee was. Op mijn appartement aangekomen bleken mijn roommates net gearriveerd uit Florence. We babbelden nog wat, namen afscheid, en ik ging douchen. Om 4 uur ’s nachts. Vervolgens pakte ik mijn zaakje, en verdween als een dief in de nacht. Met rode ogen van vermoeidheid - niet van de drank, ik ben gestopt na die cocktail, want was eerst nog van plan een printer te zoeken - stapte ik op de bus naar Bergamo, de luchthaven die Ryanair aandoet als “Milaan”, al is het een uur daar vandaan.

Ik moet in slaap gevallen zijn, want ik werd plots met een ruk wakker en zag nog een laatste groepje mensen uit de bus stappen. Ik klampte mij vast aan een donkere man, die bij nader inzien ooit een vrouw was geweest, of andersom. Hij - of zij – bevestigde dat we aan de luchthaven waren gearriveerd. Omdat ik zo’n tweeënhalf uur te vroeg was - voor de zekerheid; die verdomde printer! - kon ik mijn bagage nog niet kwijt bij de incheckbalie. Er zat niets anders op dan mij te installeren naast de andere zwervers op de ongemakkelijke luchthavenstoeltjes. Daar viel ik in slaap - exact een uur - tot ik mijn spullen veilig kon opbergen én ontdekte dat mijn boarding pass - hoera! – tóch gescand kon worden. Omdat Bergamo zo’n gezellig klein plekje is, liep ik niet verloren deze keer en nuttigde ik een ontbijt dat best goed smaakte. Mac Donald’s was open maar serveerde nog geen cappuccino milkshake. Chiusa chiusa! Enkel in het Italiaans, en dat om half 6 ‘s ochtends.  

Op het vliegtuig viel ik als een blok in slaap. Mijn hart bonkte als een bezetene toen ik mijn Superman de parking van Charleroi zag komen oprijden. Happy fun joy: terug thuis! Mijn hele week staat al vol met werk, dus het wordt nog spannend hier in België! Tot laterrrr…