Kids Fashion Camp

Afgelopen vrijdag was een feestdag. Maria-Tenhemelopneming, om volledig te zijn. Ik geef toe, ik heb hiervoor ook even moeten spieken. 

Toch was 15 augustus voor mij, zonder meer, een drukke dag. Je kan  "druk" hier wel letterlijk nemen, want ik bracht mijn tijd door tussen 30 modeliefhebbertjes. Net als vorig jaar werd ik door Wakasa ingeschakeld als catwalk coach aan het einde van een week "Kids Fashion Camp". 

De meisjes trippelden maar wat graag rond op mijn veel te grote hoge hakken, poseerden alsof ze nooit iets anders hadden gedaan, en lieten zich gewillig opmaken door de begeleiding. Aan het einde van de dag was er een modeshow gepland, en daarvoor moest natuurlijk hevig geoefend worden. 

Naast het aanleren van de kunst van het op en neer paraderen over een catwalk, voorzag ik ook een zelfverzonnen bordspel waarbij de piepjonge modellen in spé hun modegevoeligheid konden bijspijkeren. Sommige quizvragen ("noem drie dieren waarvan bonten jassen worden gemaakt") konden met behulp van de hele groep opgelost worden, andere waren dan weer net iets te hoog gegrepen voor deze 6-tot-11-jarigen. De extra opdrachtjes (denk: lippenstift, snorrenstickers en take-away coffee mugs) vielen meteen in de smaak. 

Zodra de meisjes hun eigen ontworpen creaties aan hadden getrokken, was het moment van de waarheid aangebroken. Na enkele generale repetities stonden de zenuwachtige fashionista's klaar voor de eerste show van hun leven. Er werd nog duchtig ge-"ik durref nieeeet!", maar uiteindelijk stoven ze allemaal de catwalk op. Music on, spots on, and go!

Franjes

Ik hou van franjes. Heel veel zwierige slierten maken mij gewoonweg gelukkig. Al van kindsbeen af kon je mij blij maken met een kledingstuk waarin iemand serieus met de schaar tekeer was gegaan. Ik zie me nu nog ronddartelen in het gele indianenjurkje van mijn voorkeur. Mocht enkel gedragen worden op vakanties, en liefst dan als slaapkleed. Ik haalde het stiekem vaker uit de kast en trok het 's weekends aan vóor er geluiden kwamen uit de slaapkamer naast de mijne. 

Nu nog kan ik ontzettend genieten van het kletterende geluid van mijn zwarte leren Maje handtas waaraan minstens 100 losse slingers klapperend hun weg vinden naar mijn benen. Ik glimlach wanneer mijn top met duizenden dunne koordjes - zoals die van een deur die flirterig is afgeschermd met kleurige linten, maar waardoor je toch een glimp kan opvangen van wat er zich daarachter afspeelt - wordt bevangen door een windvlaag. De chronologische beweging ervan, bij het voorover buigen en het losmaken van zomerse sandalen. 

Franjes zijn als een beest dat je moet temmen, maar dat toch zijn eigen stille leven leidt naast je. Ik heb graag gezelschap, maar ik ben ook graag alleen. Franjes dansen mee het leven in, dat wist ik al van kleins af aan. 

Tik tik tik

Net als ik begin te schrijven, hoor ik het. Tik tik tik tik. Ik word er meteen gek van. Waar komt het geluid vandaan? Tik tik tik tik. Mijn ogen flitsen heen en weer over de kasten in de living. Tik tik tik tik. Er hangt hier toch geen klok? De verwardheid slaat toe. Getik komt mijn hoofd binnen en vormt een aanhoudend ritme dat niet stopt. 

Een onlangs gekregen feloranje polshorloge trekt mijn aandacht. Daar is de schuldige. Ik trek het draaidopje aan de rechterkant van het scherm eruit en haal opgelucht adem. Het tikken is gestopt. 

Om de één of andere reden heb ik een hoge gevoeligheid aan het stille, maar toch zo aanwezige geluid van een klok of horloge. Alsof het me doet herinneren aan de vergankelijkheid van het leven. Klinkt raar, ik weet het. Maar een klok die tikt, verliest zijn batterijen. Een horloge dat elke seconde een geluid produceert, wordt eveneens gestopt. Simpel. 

Rust. Stilte.

Op naar Parijs!

Het is lang geleden dat ik naar Parijs ben getrokken, in mijn eentje. De voorbije jaren ging ik geregeld met het vertrouwde Linea Raffaelli-groepje naar de beurs in Parijs. Daar toonden we drie dagen op rij, 10 uur aan een stuk, suitejurkjes aan de aankopende winkels. Vandaag reis ik opnieuw naar de stad van de liefde. Ditmaal zal ik mij omringen met de Scapa crew. 

Mijn vertrek van Hasselt naar Brussel (om vervolgens de Thalys te nemen richting Parijs) kwam even in het gedrang. Vanwege drukke dagen, pakte ik last minute mijn koffer. Halverwege op weg naar station Hasselt, besefte ik dat mijn haardroger en stijltang nog in de badkamer thuis lagen. Paniek! Acute mini-zweetaanval! Een haardroger van het hotel gebruiken is geen optie. Zonder stijltang, is werken gewoonweg onmogelijk. 

Vriendje (de lieverd, bracht me even rustig naar de trein) maakte gehaast rechtsomkeer en we begonnen aan enkele helse minuten. De volledige autorit thuis-station neemt zo'n 10 minuten in beslag. Het was 14u55 en de trein zou vertrekken om 15u10. Zulke dingen zijn niet goed voor het hart, dat verzeker ik je. Eenmaal terug thuis, sprong ik uit de nog rijdende auto, terwijl vriendje de wagen al draaide om weer terug te keren. Nog nooit betreedde ik de trappenhal met zoveel hysterische energie als vandaag. Twee minuten later sprong ik weer in de auto, die met ronkende motoren mijn aankomst verwachtte.

Als ik kon had ik de auto met wilde wiegende bewegingen nog sneller laten rijden. Als ik kon had ik alle in de weg rijdende auto's aan de kant getoverd. Als ik kon... Maar ik kon helemaal niets en was overgeleverd aan het lot. Zou ik het halen? Om 15u08 parkeerde vriendje met gierende banden voor de voetgangerstunnel van het station. Mijn koffer, extra tas en handtas rukte ik uit de kofferbak en ik liep - zonder afscheid te nemen - als een halve gek naar het betreffende perron. 

Geluk stond aan mijn kant, want ik had nog net de tijd om in de trein te springen vóor de welbekende tuut-geluiden het vertrek aankondigden. Op naar Parijs! 

Scapa Sports Beach Polo

Yessss. Drie dagen boven de dertig graden, verlengd weekend, een bende uitgelaten modellen. Het Pinksterweekend was er eentje om U tegen te zeggen. Zon, zee, strand. En dat heet dan werken.

Een team van 13 modellen bestormde tweemaal per dag de catwalk. Het jaarlijkse Scapa Sports Beach Polo-weekend in Knokke staat bekend als fun-fun-fun. Dit jaar liep ik voor het eerst mee met de shows, en al mijn verwachtingen werden ingelost. 

Een ware Scapa Sports addict kan je uittekenen in een gekleurde polo met de wereldberoemde "3" erop, een witte broek, en een plat schoentje. Gehuld in deze topoutfit maak ik dan ook drie dagen de Knokse dijk onveilig. Met een golfkarretje scheuren we door de straten en laat ik samen met de andere modellen voldoende stof (en zand) opwaaien ter aankondiging van onze shows. 

's Avonds wordt er een grootse barbecue op poten gezet, en verdwijnt iedereen in de zwoele greep van de nacht. We belanden zaterdagavond zelfs - volledig in het wit gehuld, zoals de onmiskenbare dresscode gebiedt - op de Only White Party. Zweten is een understatement in het Casino van Knokke, en de volgende dag ben ik minstens twee kilo armer en een blaasontsteking rijker. Note to self: blijven (water) drinken op hete dagen en nog hetere nachten. 

Conclusie: voor herhaling vatbaar. Tot volgend jaar alvast!

Zara Hasselt

Afgelopen vrijdag heropende Zara Hasselt opnieuw zijn deuren. Na maanden van pure ontbering kan ik nu weer in eigen stad terecht voor betaalbare fashion items. Eindelijk! Ook het nabijgelegen Zara Maastricht was in de voorbije maanden totaal onverwacht "under construction". Dit herleidde mijn laatste weekenduitstapje tot vooral kleren kopen voor de boyfriend, en een shopopstoot bij een bezoek aan Zara Oostende en Brugge. 

Bon. Ik zou mezelf niet zijn als ik me niet H&M+Designersamenwerking-gewijs waagde in de drukte van de wilde moderazernij bij de heropening van een zeer gegeerde winkel bij vrouwen van zo ongeveer dezelfde leeftijd als het Flair-lezerspubliek. De solden leken er niets tegen. Vrouwen drumden en graaiden om zich heen om de nieuwste spullen te pakken te krijgen. Ik liep vooral gedesoriënteerd rond, ging eens met het roltrapje naar boven (oeps, enkel mannen- en kindercollectie. Heb ik niks aan. Helaas niet de zó gehoopte Zara Home) en beneden. 

Ik spotte het perfecte zomerhoedje, maar besloot na een vluchtige blik op de rij aan de kassa volgende week (als de rust is wedergekeerd in Hasselt city) terug te komen. Aan de uitgang stond een hele rij witte poetsvrouwschoenen uitgestald. Die ik een dag later op verscheidene blogs voorbij zag komen. Shocking! Ik ben dan wel jaren geleden overstag gegaan voor Uggs; deze trend/comfort shoe laat ik toch aan mij voorbijgaan.

Thailand memories

Het nieuwe jaar zette ik al feestend in in hartje Bangkok. Dansend en slurpend aan minstens een driekwartlitertje wodka-Red Bull - recht uit de emmer - vierde ik het leven. Achteraf vond ik een foto op Instagram die perfect mijn gevoel beschreef op dat moment, en later die nacht. Tijdens de hele reis eigenlijk. 

Thailand is prachtig. Het is zo fijn om in een volstrekt andere cultuur terecht te komen. Met mensen die je goed kent, en sommige mensen die je nog beter moet leren kennen. Maar kennismaken heb ik zeker, en dan vooral met mijn roommate Gina - een model, straight from London. Ik was wel degelijk op werkvakantie. Business meets pleasure. Of misschien eerder pleasure meets business, want van de 10 dagen dat ik in Azië verbleef, hebben we hooguit twee uurtjes geshoot. Net genoeg voor nieuwe foto's in badpakken van Lenny Leleu, met hair styling door Toni Kalin. 

Mijn reis begon in Amsterdam, waar de boyfriend mij uitzwaaide aan de paspoortcontrole. Met een gigantische trekkersrugzak vertrok ik, helemaal alleen en met een lange tussenstop in Hong Kong, richting Bangkok. Met de veertien andere vakantiegangers (team Toni Kalin) zou ik pas op locatie herenigd worden. 

De eerste avond in Bangkok gaf meteen de toon aan voor de rest van de vakantie. Drank, muziek, fun en hoeren. Het sekstoerisme in Thailand shockeerde mij enigszins wel. Ik kende dat soort taferelen enkel uit de - overigens briljante - serie Matroesjka's, en niets is gelogen. Gelukkig biedt de stad nog andere bezienswaardigheden als rijkelijk versierde tempels, sky bars, boottochten, piepkleine winkeltjes, markten om in te verdwalen, en natuurlijk het verrassende uitgaansleven. 

Na vier dagen BKK trokken we richting Ko Phi Phi. Garant voor de mooiste uitzichten ter wereld. In de periode dat wij er waren, was het onmenselijk druk op dit paradijselijke eiland. Desalniettemin genoot ik van alles wat Phi Phi te bieden had: ik deed een kookles bij Pum Cooking School, genoot elke dag van uitgebreide Thaise maaltijden (oke, en Mexicaanse delicatessen. De Banana Bar is een must - al is het maar voor Happy Hour en de enige "sky bar" op Ko Phi Phi), ik ging twee keer snorkelen, en overwon hierdoor mijn kleine-gammele-bootjesangst, ik dronk melk uit een kokosnoot (niet met de billen bloot maar het scheelde niet veel, 35 graden in januari, joehoe!), en ging naar een Full Moon-achtige party - inclusief fluorescerende verf all over. 

In Thailand voelde ik mij zó vrij. Ik heb niet één keer een haardroger aangeraakt om mijn wilde lokken te temmen, en vierde nieuwjaar in een glitterjurk. Met teenslippers daaronder. Meer moet dat niet zijn.