Patrizia Pepe

De rustige weken zijn ingezet. Na "het seizoen" valt in model life alles een beetje stil tot het volgend seizoen zijn intrede doet. What the hell am I talking about? Wel, modellen leven van periode tot periode. Winter, zomer, lente, herfst, en alles daartussen. In de koudste en warmste maanden is er het meest werk: showrooms breken uit hun voegen van nieuwe collecties-voor-over-twee-seizoenen-in-de-winkels, winkels showen hun nieuwe collectie tijdens koopavonden en zondagsopeningen, shows, shoots, ... Ik zit dus nu te bekomen van een wervelende periode kleren-aan-en-uit-trekken in recordtempo.


Dit seizoen heb ik showroom gedaan voor Patrizia Pepe. Loved it! Patrizia heeft het allemaal. Stoer en vrouwelijk, leer en pailletten, kort en lang, skinny en boyfriend. In een oud herenhuis in de meest beruchte buurt van Brussel, toonde ik wekenlang de must-haves voor volgende winter.


Hoewel het hard werken was, voelde ik mij zó ongelofelijk thuis in dit huis vol vrouwen. De enige man in het gezelschap (ineens ook de vertegenwoordiger van de mannencollectie) verraste ons een keer met een Thaise rijsttafel in het midden van de showroom. Andere dagen gingen we samen naar de Delhaize, maakten we übergezonde slaatjes, of bestelden we Belgische kost bij de traiteur. Met z'n allen aan de tafel waar even later voor grote bedragen kledij zou besteld worden. Op mijn verjaardag fleurde ik de middag op met een flesje Veuve Clicquot, waarna ik verrast werd met een gigantische bos bloemen. Liefdesperikelen, modeblunders, de-hypes-van-2012, de beste feestjes die week, mannenroddels, fileleed, how-to-cut-a-pineapple, de jaren '90 op de radio, rare klanten, ... Alles werd uitvoerig besproken onder de zeven vrouwen.


Door weer en wind trok ik elke dag richting Anderlecht om het beste van mezelf te geven. Na afloop bleef ik achter met een warm hart, een kapotte auto (parkeren is niet mijn beste kant), een ontstoken voet (ja, modellen hebben het zwaar te verduren soms), en héél veel kleding desires. Laat de stockverkoop maar komen! 

ELLE Party // Room Service // Magic

Champaign showers. 

De zomer is al vroeg begonnen dit jaar met een letterlijk spetterend feestje van ELLE Magazine, in Magic te Antwerpen. Samen met Lara Switten, mijn model soulmate, deed ik in opdracht van ELLE een live shooting tijdens het exclusieve gedeelte van de avond. Lights on, camera rolling. Action. 

Na een complete metamorfose van hair & make-up (Lyza Michiels & MAC), een kledingwissel van wintertenue naar Marlies D.-lingeriesetje, en een paar glazen champagne ben ik klaar voor deze very special shooting. Braaf als we zijn beginnen Lara en ik met de gebruikelijke beauty-achtige, kijk-eens-hoe-leuk-we-hier-op-bed-liggen poses. Jawel, er is zelfs een perfect opgemaakt bed voorzien in het midden van de geïmproviseerde fotostudio. Al snel geraken we helemaal in onze rol, en bij het tweede outfitje van de avond is het hek helemaal van de dam. 

Vleeskleurig ondergoed. Iek. Toch? Geef ons een paar flessen champagne en een zak confetti en zo'n saai "werksetje" krijgt meteen al meer allure. Lara krijgt de opdracht met champagne in het rond te spuiten. Liefst in mijn richting, en niet in die van de fotograaf. Fun! Drie flessen en een family pack confetti later, zie ik eruit als een plakkende carnavalsganger met net iets te weinig kleren aan. Of zo voel ik mij toch. Tijd om af te ronden, en om mij terug te trekken in het feestgedruis. 

Een snelle change de décor (Little Black Dress - achteraf bekeken lichtjes underdressed tussen al die ELLE fashionista's), en Lara en ik zijn READY TO GO. We drinken nog een paar coupekes, dansen in een uur tijd de sterren van de Magic hemel, en vertrekken dan naar huis met een fantastische ELLE goodie bag: Bobbi Brown lipglossjes, Wella haarproducten, gezichtscrèmes, nagellakjes, ... We love goodie bags!! 

De volgende ochtend vind ik een verdwaald stuk confetti op mijn rechterbovenbeen en mijn nog doorweekt Marlies Dekkers beha'tje in de badkamer. Al wie denkt dat champagne geen vlekken maakt... Think again!

Foto's: Matthias Maselis

Lenny Leleu SS2012

Waar Milaan één groot feestparadijs bleek, lijkt België mij steeds meer te veranderen in een rasecht werkpaardje. De voorbije maanden racete ik van opdracht naar opdracht; Brussel-Gent-Hasselt-Antwerpen-... Thank God for Q Music in the morning! Tussendoor ga ik nog steeds gewichtjes heffen in de fitness. No pain no gain, toch?


Een tijdje geleden bevond ik mij in een studio in the middle of nowhere voor de Spring-Summer campaign 2012 van Lenny Leleu. Een sterk opkomend badpakkenontwerpster, that is. En laat bikini's nu net helemaal mijn stokpaardje zijn. Ik zwem enorm graag, en ben dan ook fan van alle soorten badpak-achtigen; lingerie inclusief. Ik geef grif toe dat ik meer setjes die-nooit-zichtbaar-zullen-zijn-voor-de-buitenwereld bezit, dan pakweg schoenen. Veel vrouwen verklaren mij voor gek, en gaan liever voor makkelijk ondergoed. Anderen daarentegen zullen mijn fascinatie begrijpen, en vallen ook in katzwijm bij het betreden van één van de utopische Victoria's Secret winkels in de US. Maar goed, ik dwaal af.


Lenny Leleu vroeg mij dus om haar campagne 2012 te komen opfleuren. Sure! Ik ben er zeker van dat er aan mij een professioneel slangenmens verloren is gegaan. Als kind wurmde ik mij al in de vreemdste bochten - ik ben zo zelfs ter wereld gekomen, hoera! - en die lenigheid heb ik gelukkig behouden. Komt van pas in de meest uiteenlopende situaties. 


Eenmaal voor de lens, wrong ik me So You Think You Can Dance-gewijs in een breakdance-achtige pose. Terwijl het bloed naar mijn hoofd stroomde, trachtte ik mijn "sterke blik" aan te houden en mijn lichaam op een zo soepel mogelijke manier te strekken. Enkele pogingen later stond ik met beide benen weer op de grond. Het knip- en plakwerk van de fotograaf kan beginnen!


Hieronder enkele backstage foto's...

En het finaal campagnebeeld...

Happy birthday Maasmechelen Village!

Maasmechelen Village. Een stukje Disneyland, dicht bij huis. Geen rollercoasters, maar een enorm aanbod van hebben-hebben-hebben luxemerken aan kleine prijsjes. Mijn favoriete outlet shopping adresje is tien jaar geworden: PROFICIAT!

Verjaardagen moeten uiteraard gevierd worden. En Maasmechelen Village deed dat - hoe kan het ook anders - volledig in stijl. Onder het motto "10Years Of Style" organiseerde MMV op 21 oktober een bruisende late night shopping met aansluitend een gezellige receptie waarbij de prosecco'tjes rijkelijk vloeiden.

Tijdens het feest - en gedurende de voorafgaande Fashion in Style tentoonstelling - waren de pronkstukjes van 10 jonge ontwerpers te bewonderen. De eigenzinnige accessoires werden aan het einde van de avond geveild. De opbrengst gaat naar Kageno, een organisatie die gemeenschappen in Rwanda en Kenia ondersteunt. Anouck Lepère - ambassadrice van MMV én meter van Kageno - mocht een mooie cheque van bijna 10.000 euro in ontvangst nemen voor het project in Afrika. Liefdadigheid kan ik alleen maar toejuichen!
 
Ikzelf vertoefde die avond in goed gezelschap, no doubt. Glaasje in de ene hand, hapje in de andere. Er waren cupcakes (joepie!), international & fashionable people (altijd spannend) en fijne muziek in de achtergrond. Maasmechelen Village kan binnenkort weer een bezoekje van mij verwachten want... Michael Kors en Uggs openen eind november een winkel in het leukste dorpje van Limburg! 

Hiep hiep hiep... HOERA!! 

Pretty Girls, Risky Business

Ik botste onlangs op een interessant filmpje van ABC News: "Pretty Girls, Risky Business". Sounds familiar? 

De reportage toont de donkere kant van de modellenwereld. Het is een eerlijke perceptie van wat leeft in en vooral rond de business. Al bij al blijft het een vaag, niet erg diep uitgespit verhaal met de getuigenissen van drie meisjes. Twee tandenstokers en een oude rot in het vak, dat is duidelijk. 

Filmpje 1: Promotors/PR's
Filmpje 2: Do whatever it takes

Dit doet mij nadenken over hoe ik zelf mijn plan trok op fotoshoots en shows toen ik amper 16 was. Wat deed dat met mij? Waar dacht ik over na? Kwam het in me op om iets te weigeren moest ik ooit in een "noodsituatie" beland zijn?  Tot zover ik me kan herinneren is het altijd redelijk braaf gebleven, maar ik heb dan ook een selectief geheugen en veel relativatievermogen.

Op mijn 15e kwam ik terecht bij een modellenbureau in Brussel - nadat ik de publieksprijs van de Flairmodellenwedstrijd gewonnen had - en werd vanaf dan geregeld naar castings gestuurd. Ik had werkelijk geen flauw idee wat ik daar ging doen, laat staan wat ik moest aantrekken voor zo'n casting, wat ik moest zeggen en hoe ik me moest gedragen. Er bestonden "in die tijd" namelijk nog geen programma's als "Topmodel", aangezien ik op mijn 18e aan de eerste editie daarvan heb deelgenomen.

Je leert met vallen en opstaan, zeker in de fashion industry. Je wordt dunner, dikker, weer dunner, weer dikker, je lichaam verandert, je leven verandert, and so on. Ik heb braaf mijn middelbaar diploma behaald, en ben daarna modellenwerk blijven combineren met mijn studie Communicatie. Als ik op mijn 17e naar Milaan was vertrokken, zoals ik vurig van plan was in die periode, was ik ongetwijfeld een ander mens geweest nu. Bovenstaande reportage toont dat er veel verrassingen op de loer liggen. Toen ik in mei aankwam in Milaan was ik lichtjes gechoqueerd van de gang van zaken aldaar. Korte rokjes, gescheurde nylonkousen, blote buiken, zware make-up. Ik had daarvoor wel twee maanden in Parijs gewoond, ditmaal was het anders. De mannen, de feestjes, de castings, de meisjes. Alles lijkt in Milaan opdringeriger. Ik weet niet of ik dat had kunnen plaatsen toen ik 17 was. Of op welke manier.

Ik ben blij dat ik zo lang gewacht heb om mijn vleugels uit te slaan en de wijde wereld in te trekken. Mijn leven hangt er niet van af, ik heb een diploma, ik heb een bepaalde achtergrondkennis die de gemiddelde meid van 16 gewoonweg niet kan hebben. Ik voel foute dingen vrij snel aan, en maak daar dan ook gebruik van op jobs. Vóor er zelfs gedacht kan worden aan gebruik maken van míj. Do whatever it takes? Hm.

Vliegende modellen

Als er ooit een wereldrecord aan- en uitkleden georganiseerd wordt, weet ik een plek die ongetwijfeld met de pluimen zal gaan lopen. Guinness mag hiervoor gerust een georganiseerd kijkje gaan nemen bij Fashion Club in Antwerpen. Door sommigen smalend "Fashion Factory" genoemd, is het precies in deze showroom dat ik mijn sobere augustuszomerdagen doorbracht.

Samen met een vaste groep modellen kleedde ik me gemiddeld zo'n 150 keer per dag om, extra drukke dagen buiten beschouwing gelaten. Waar het begrip "vliegend model" tot hiertoe enkel gebruikt werd voor modelbouwvliegtuigjes, volgt hier een nieuwe betekenis van het woord. Aangezien FC70 zijn merken verdeelt onder verschillende gebouwen, verdiepingen en "modellenkotjes", vloog ik naar boven en beneden met steeds een paar hakken in de hand, een haarborstel en eventueel een lipglossje. Tijdens "het seizoen" lijkt de wereld stil te staan, of op zijn minst beperkt door te gaan binnen de muren van FC. Versace, Liu Jo, Guess, Sonia Rykiel, Moschino, Michael Kors, Pinko, Jill Sander, ... De kledingsstijlen lopen er uiteen van sexy tot voor-vrouwen-zonder-man-maar-met-kat, van braaf, stout, lief, hip and happening naar extravagant en haast-niet-draagbaar. Sommige merken bleken voor mijn lijf te groot, sommigen te klein, en sommigen zaten dan weer als gegoten.

Of ik die kleren aan het einde van het seizoen mee naar huis kreeg? Ik moet u teleurstellen, liefste bloglezer(es). Net als alle andere stervelingen moet ik ze met mijn zuurverdiende centjes gaan kopen. Ik krijg echter wel een mooie kans enkele stuks goedkoper op de kop te tikken, tijdens de tweejaarlijkse sale van Fashion Club. Hoewel ik elk stuk zo ongeveer 30 keer per dag over mijn eigen lichaam of dat van een collega zag glijden, heb ik tot zover geen lievelingsselectie kunnen maken. Ik durf zelfs beweren dat ik de collectie van Spring-Summer 2012 al spuugzat ben! (nee, dat is niet helemaal waar. Ik heb nog wel wat plaats in mijn dressing voor dat ene prachtige jurkje van Guess, die zit-als-gegoten broek van 7 For All Mankind, en een over the top bikini van Missoni)

Vijf weken lang deelde ik lief en leed met de meisjes op Fashion Club. Na enkele weken waren onze voeten chronisch vermoeid, en even later was ons hele lijf dat. Maar kleren dat we aan-en-uit trokken, een doorwinterde shopaholic zou er jaloers van worden. En dat wereldrecord, dat halen we ooit wel!

Vakantie!

Na twee weken van pure ontspanning is het binnenkort weer werken geblazen. Mijn vakantie begon met een weekendje Milaan-met-de-meisjes. Ik trok met twee vriendinnen terug naar de stad waar ik zo'n zes weken heb gewoond, gewerkt en - ja, oke - gefeest. Het werden drie zonnige, prettige winkel/sightseeingdagen aangevuld met losbandige feestjes - what else. De solden begonnen bovendien, wat mij een aantal koopjes en een probleem met mijn handbagage opleverde - die zat immers al vol toen ik vertrok uit België. Een tip voor andere vrouwen met een klein gat in de hand tijdens de solden in het buitenland: vermijd de aankoop van schoenen, je kan namelijk maar één paar aantrekken. Ik stapte wel het vliegtuig in met 4 t-shirtjes aan, een jurk, een hemd en een leren jasje. Warm: check. Belachelijk: check. Alles in één stuk handbagage: check. 

Vervolgens maakte ik mij klaar voor een ultraroadtrip met mijn Superman. Tijdens mijn verblijf in Milaan besefte ik dat ik nog zo goed als niets van Italië had gezien. Tijd voor een tochtje langs de bekendste en minder bekende Italiaanse steden! Booking.com stuurde mij in drie dagen tijd twintig-of-wat mailtjes en de reis was gepland. Er werd nog wat gewisseld van auto's binnen de familie - hoe veilig en milieu/portemonneevriendelijk kan een auto zijn? - en tassen werden volgepropt.

Doordat ik de voorbije maanden haast elke week met enkel handbagage op het vliegtuig sprong, weet ik precies wat mee te nemen en wat thuis te laten. Omdat we nu met de auto gingen kon dit keer wel mijn waterpistool mee - om vriendje te overvallen met mijn watergevechtkunsten - en sleurde ik wat hoge hakken en één paar sandalen mee. Deze laatsten begaven het volledig doorheen de reis, wat resulteerde in losse stukken gesp en afhangende zooltjes. Dat heb ik nu altijd - tot grote ergernis van mijn Superman, de held, en tevens beste schoenmaker van Hasselt. Ik word altijd tot over mijn oren verliefd op mijn schoenen, sandalen of iets daartussen en weiger ze te laten herstellen tot ze nog in stukken aaneen hangen. Ondanks dat Italië bekend staat om zijn mode en schoenen, vond ik geen nieuw paar. Zo kieskeurig ben ik dan weer wel.

Om drie uur 's nachts vertrokken we richting Pisa. Met de auto, en een zelfgemaakte minipicknick, zoals dat hoort bij een roadtrip. Op de tonen van onze inmiddels letterlijk grijsgedraaide roadtrip CD's - Partyrockers in the house toniiiiiigggghhhttt - vlogen prachtige Zwitserse en Italiaanse landschappen aan ons voorbij. Voor we het wisten - ahum, veertien uur later - stonden we voor de deur van onze eerste Bed&Breakfast. Onderweg naar Italië beslisten we toch maar niet naar Napoli te gaan - onze bedoelde derde bestemming. Ik hoorde vlak voor vertrek wat rare verhalen over de stad en volgens Rough Guides dien je daar wettelijk tien jaar een rijbewijs te hebben om er te mogen rondrijden. Gevaarlijk, quoi?

On the way passeerden we de scheve toren van Pisa, het Colosseum in Rome, een paar mondaine stranden, een handvol prachtige havens en heel wat toeristen. De pizza's waren geweldig, de cappuccino's rijkelijk, en dan zwijg ik nog over mijn nieuwe grote liefde buffelmozzarella. What a shame, die viezige plastic mozzarella in supermarktpakjes! Om het even duidelijk te stellen: we reden van Noord-Italië naar toch wel een stuk zuiderser in Sorrento en in stukjes weer terug. Het was een fantastische trip, ongezien, onevenaarbaar en waarschijnlijk once in a lifetime. En volgende week... Back to modelling!