Mijn eerste column in HBVL

Mijn eerste column in Het Belang van Limburg is een feit! Hierbij een screenshot...

Castings

Om niet achter de feiten aan te lopen, gaf ik gisteren forfait voor één casting. Achteraf hoor ik van Neelle, mijn roommate, dat ze op zoek waren naar een meisje met lang bruin haar. Ik heb er dus goed aan gedaan richting Glamour te trekken en daar een uur aan te schuiven om vervolgens mijn portfolio door twee handen te laten gaan. Op mijn eerste casting van de dag werd de helft van de meisjes al naar huis gestuurd vóor ze het plaats delict betraden. “Too skinny, you can go”, “Too big, sorry, you can go”. Too small, too pale, too tall, too big boobs, … Eerlijk is het wel, en het verkort de wachttijden. Op een gemiddelde casting zie ik in een kwartier 15-25 verschillende meisjes passeren. Als een casting twee uur duurt, ziet de klant om en bij de 200 modellen. Ik ontmoette op deze eerste van de dag een meisje uit Gent - leuk! - en trok een zakelijk deux-pièceke aan. Toen ik een tweede maal het geïmproviseerde omkleedhokje buitenschreed in een lange jurk meende ik goedkeurende geluiden te onderscheiden. Ik moest het kostuumvestje weer aantrekken – zonder onderstuk, dat maakte allemaal niet uit. Er werd wat geduwd aan mijn schouders en gefriemeld ter hoogte van mijn borsten, waarna ik een kordaat twijfelgeluid herkende. Yes, I have shoulders! 

Soms worden er bizarre dingen gevraagd op castings. Zo moest ik woensdag voor een automerk onaangekondigd mijn schouders ontbloten. De aanwezige fotograaf nam close-ups van modellen die, met de rug naar hem gekeerd, in alle elegantie de rechterhand op de linkerschouder plaatsten. Hoe daar uiteindelijk een keuze uit gemaakt ging worden, is mij een raadsel. “Deze hier! Met het moedervlekje op de pink!”? Dan was er nog een casting voor een catalogus shoot die deed denken aan het wachten op een attractie in Disneyland Parijs. Ik wachtte een half uur in de ene gang, dacht dat het bijna aan mij was, sloeg de hoek om en - BAM! - de rij was plotseling verdriedubbeld. Er stonden zo’n 4O modellen, mannen en vrouwen, puffend en geeuwend hun beurt af te wachten. Overal lagen tassen, schoenen, en hoedjes. Ik zag zelfs een kerel met een volgroeide baard en een halfomgebouwde man – deze laatste niet in de modellenrij, maar aan de tafel aan het einde van de rij.

Mijn tijdelijke verblijfplaats in Milano

Samen donderen mijn nieuwe roommate Neelle en ik door de straten op zoek naar ons appartementje. Wegens mijn gebrek aan oriëntatie, en haar vermoeidheid van 7 uur op de trein, rennen we dezelfde straat heen en weer, tot we een Chinese dame van middelbare leeftijd naar ons zien zwaaien. In alle andere mogelijke situaties zou dit vreemd geweest zijn, maar wij weten meteen: hier is het. De conciërge troont ons mee naar binnen, vertrouwt ons elk een sleutel toe, en duwt ons vervolgens een ouderwets liftje in met drie deurtjes. Voor ik mijn ogen kan uitkijken – Marmeren vloer! Grote planten in de gang! – staat de enkel Italiaans, en waarschijnlijk  ook Chinees, sprekende dame achter ons met een berg nog ingepakte handdoeken en een selectie aan beddengoed. Ze staat erop dat we elk onze lievelingskleur kiezen. Niets wordt aan het toeval overgelaten, ik krijg zelfs een bijpassend oranjekleurig placematje om van te eten.

In het appartement is plaats voor zes meisjes. Er zijn drie kamers, waarvan eentje half ingepalmd door Dora uit Hongarije. Verder is er nog een keukentje, een wasmachine en een badkamer. Eén badkamer! Paniek! Binnenkort wonen hier zes meisjes, en zal het vechten worden om de badkamer ‘s ochtends. Al zijn modellen er gewend aan zich om te kleden in het bijzijn van andere mensen, enkele minuten private ochtendhygiëne wordt toch door iedereen op prijs gesteld.

De tweede dag worden mijn roommates en ik verwacht op het agentschap voor een meet- en polaroidmomentje. Ik hijs mezelf in mijn inimini-Victoria’s Secret bikini en geef het beste van mezelf in de "front-profile-back-other profile" foto’s die genomen worden. Met mijn centimeters is alles in orde, dankuwel, ik ben op dit moment uit te drukken in 83-61-90. Davide komt aanfladderen met een lijstje castings en maant ons – vriendelijk maar met Italiaanse kordaatheid – aan te vertrekken richting metrostation. Die avond ontvang ik mijn castings voor de volgende dag: meteen zeven, in alle uithoeken van Milaan. Twee uur later heb ik – temidden van drie verschillende opzichtige uitvouwbare mappen – eindelijk een idee hoe ik overal ga geraken. Al ben ik niet helemaal zeker of dat gaat lukken. In België gebruik ik – behalve de trein af en toe – haast nooit het openbaar vervoer, en hier is het goochelen met metro, bus en tram. Als dat maar goed komt!

Aankomst in Milaan

Met mijn 15 kilogram wegende koffer en bijna even zware handbagage kom ik op aeroporto Bergamo – op 60 kilometer van Milano – aan. Mijn kennis van het Italiaans gaat niet verder dan de basisgrammatica en enkele populaire zinnen uit een welbekend boek voor dummies. Zodra ik in Milaan arriveer, ontdek ik waarom de uitspraak “Che bel ragazzo!” in dat lijstje staat. Ik word nagefloten, nageroepen, aangestaard, er laat zelfs iemand zijn gelato vallen. Als geëmancipeerde vrouw mag dat in het Italiaans blijkbaar ook andersom, al heb ik nog geen vrouwen zien fluiten - behalve op een passerende taxi. 

Een dik uur nadat ik voet op Italiaanse bodem zette, kom ik aan in het centrum van Milaan. Ik heb er al een mini-citytrip opzitten, want het centrum vinden bleek moeilijker dan gedacht. Al kocht ik een buskaartje op het vliegtuig en werd op mijn vraag “Al centro?” bevestigend geknikt, toch sta ik een kwartier later niet in centrum Milaan, maar in centrum Bergamo. Ik voelde al aan mijn water dat ik niet de juiste richting uitging – de bordjes met “Milano” wezen allemaal de andere richting aan – dus maakte ik een retourtje luchthaven. Met handen, tanden en – echt waar! – enkele perfecte Italiaanse volzinnen maak ik de buschauffeur duidelijk dat ik niet bij vertrek moet zijn, maar bij aankomst. “Centro Milano per favore! Ho un biglietto!”.

Omdat ik nog geen wegenplan van Milaan heb, en niet aan het studiehoofdstuk “vervoer” ben toegekomen, begrijp ik dat er geen metro’s rijden vanuit het centraal station waar de bus mij uitspuwt. Een dag later ontdek ik dat “treni” de letterlijke vertaling is van “metro”, en niet voor “trein”. Vanaf nu kan ik dus van hieruit ook het plaatselijk openbaar vervoer gebruiken. Bij mijn agentschap Major Model Management, maak ik kennis met mijn booker Davide. Hij is poeslief en heeft de typische Italiaanse trekjes. Tussen de paperassen door ontmoet ik mijn versgebakken roommate Neelle, uit München. Een 1 meter 81 grote Russisch uitziende meid met een grappig Engels accent – denk Heidi Klum in Project Catwalk. Net als ik heeft Neelle deelgenomen aan een “Next Topmodel”, die van Duitsland welteverstaan. Ze werd vierde. Het gekke is dat de opnames daar 4 maanden in beslag nemen, bij mijn deelname werd alles in een dikke drie weken gepropt. Fijn ervaringen uitwisselen!

Bij Major Model Management




Vertrek naar Milaan

Vlaamse meisjes die het land uit trekken, het lijkt iets zeldzaam - en niet alleen omdat in het buitenland mijn collegamodellen allemaal Russisch lijken te praten. Mijn vertrek naar Milaan bleek spannend genoeg om mijn laatste weekdagje België in de live studio van TVL, het avondprogramma van MNM, en de Glitter & Glamoursectie van Het Belang van Limburg door te brengen. Dit laatste om mijn gloednieuwe wekelijkse column aan te kondigen. Ik voorzie vanaf deze week elke vrijdag de Limburgers van een streepje zonnige tekst rechtstreeks uit Milano, aangedikt met enkele foto's van mijn modellenactiviteiten.

Hierbij de link naar mijn gesprekje met Dave Peters van MNM: http://www.mnm.be/artikel/198042 

Binnenkort uitgebreid verslag over mijn eerste bewogen dagen in Milaan...

Let's get wet

Om mijn lichaam fit en werkbaar te houden sta ik meer dan eens per week te zweten in de fitness bij mij om de hoek. Ik doe dat graag - laat dat duidelijk zijn. Ik krijg er een zogenaamde sportkick van. Met plezier spring ik heen en weer op allerlei steptoestellen, ik powerplate en buikspier mij een ongeluk, en doe af en toe hevig mee in de groepslesjes Sh'Bam en Zumba. Zonder tegenzin laat ik mijn energie de vrije loop op huppeldepupmuziekjes à la K$sha - We R who we R - en op iets opzwependere mixen van pakweg Girl Talk. Op zeker ogenblik - ongeveer zo'n anderhalve week geleden - begon ik zelfs de loopband een aangename work-out te vinden. Woops, dit gaat duidelijk de verkeerde kant op; ik en de loopband - of lopen in het algemeen - zijn namelijk nooit een harmonieus koppel geweest. Ik heb nood aan afwisseling, dat is zeker. Verandering van spijs doet eten. Iets als "het gras is altijd groener aan de overkant", maar dan nu letterlijk.

De stad Hasselt heeft ongetwijfeld meer te bieden dan gratis bussen, gigantische zomerfestivals, en echte Hasseltse jenever. Sinds 1 mei - gisteren dus - heeft het niet te onderwaarderen buitenzwembad Kapermolen zijn deuren weer geopend. Een groene oase net buiten de binnenstad, nauwelijks twee straten van mijn deur. Het is geen Central Park, maar het komt in de buurt. Nu is het nog iets te fris voor de loverboys en bijhorende wulpse tienermeisjes, maar het zwembad is al klaar voor de geoefende zwemmer. Mensen die het niet erg vinden in water van 20°C te springen en vervolgens zonder stoppen minstens twintig baantjes trekken. Hoewel ik van mijn fiets bibber bij de heenrit naar mijn in/ontspanning van de dag, trek ik dapper mijn stoute schoenen uit en mijn badpak aan. De eerste zes banen zijn een uitputtingsslag voor mijn onmiddelijk onderkoeld lijf dat duidelijk nog even moet wennen aan buitenzwembaden begin mei. Voordeel aan zwemmen is dat je wel helemaal nat wordt, maar niet van het zweet; douchen is enkel nodig om de hardnekkige chloorgeur weg te spoelen. Voordeel aan zwemmen zo vroeg in het seizoen is dan weer dat je niet moet zigzaggen tussen stoere bomma'tjes, vrijende koppeltjes en spelende kinderen.

Zodra ik gewend ben aan het toch wat koude water, trek ik enkele sprintjes, en geniet ik languit van de zon op mijn rug. Ver weg van de broeierige fitnesszaal baan ik mij een weg door het water en span al mijn spieren op: dé ideale work-out na een drukke maandagnamiddag.

Cupcake mania

De cupcakerage heeft eindelijk ook bij mij aansluiting gevonden. Jawel, er is een heuse hype gaande binnen de huiskamers van jonge meisjes, twintigers, en huisvrouwtjes allerhande. Een echte keukenprinses ben ik niet, maar van een uitdaging ben ik nooit vies. Daarenboven wordt het versieren van cupcakes zowaar tot kunst verheven. Daar wil ik wel eens van proeven.

Het plezier begint al in de winkel: welke versiersels neem ik mee om mijn cupcakes te voorzien van een prachtig laagje frosting? Ik ga - om te beginnen - voor een 4-packdoosje sterretjes, 2 soorten gekleurde bolletjes en hagelslag. Eenmaal thuis stal ik mijn kookwaar op het aanrecht voor mij. Er valt mij meteen iets op: dit zijn ingrediënten die normaal niét op mijn eetlijstje staan. Maar een goed experiment is niets zonder het juiste recept, dus volg ik braaf de regels van de kunst.

Twee uur mixen, melk koken en suiker mengen later zijn mijn cakejes klaar om gegeten te worden. Ze zijn heerlijk - al zeg ik het zelf - en bovenal Heel Erg Zwaar. Ik lig die nacht wakker. Niet van krampen in mijn maag - het had gekund - maar van de gedachte dat dit ook anders kan. Om 4u in de ochtend zoek ik naar het recept voor veganistische cupcakes: zonder boter, melk en eieren. Zo is niet elke cupcake een hapje 50 gram boter + een berg suiker. Het proberen waard!

Samen met bestie Valerie begin ik weer aan een rondje cupcakes maken. Dit keer gaat alles beduidend sneller - ligt het aan het ontbreken van de boter of aan de hulp van mijn vriendin ? - en uit de oven komt even later eenzelfde aangename koekjesgeur. Afgezien van de frosting die iets dunner is dan de vorige, zien de cupcakes er werkelijk om op te eten uit. Zelf zijn V en ik tevreden, we eten er zonder twijfel twee - ja hoor, twee keer minder calorieën dan de niet-veganistische koekjes - en mijn Superman vindt ze lekkerder dan de vorige keer. Geslaagd en voor herhaling vatbaar!

 Niet-veganistische cupcakes

Veganistische cupcakes

Recept veganistische cupcakes

Ingrediënten cupcakes

350 ml sojamelk

345 gr zelfrijzende bloem

10 gr maizena

2,3 gr baking soda (bicarbonate)

2 gr zout

200 gr suiker

120 ml zonnebloemolie

5 ml vanille-extract

1. Oven voorverwarmen op 170°C. Papieren cupcakehoudertjes klaarzetten

2. Meng bloem, suiker, maizena en baking soda

3. Mix in een andere kom de sojamelk, de olie en het vanille-extract

4. Mix de inhoud van beide kommen tot een gladde massa

5. Vul de papieren cupcakevormpjes tot ongeveer de helft (ze gaan in de oven omhoog komen)

6. Zet de cupcakes 20-25 minuten in de oven, op 170°C. Afhankelijk van de oven kan dit korter of langer zijn, dus ga af en toe even checken

7. Laat de cupcakes afkoelen

8. Breng de frosting aan, en versieren maar!

Ingrediënten frosting

180 gram poedersuiker

60 gram sojamelkpoeder (ik gebruikte amandelpoeder, dat ging prima)

klein beetje zout

57 gram soja yoghurt (vb van Alpro, ik had er van Provamel) + 2 theelepels extra apart

5 ml vanille-extract

1. Meng het poedersuiker met het sojamelkpoeder/amandelpoeder en het zout

2. Mix de 57 gram yoghurt tot een gladde massa

3. Voeg de overige twee theelepels yoghurt en het vanille-extract toe en mix tot alles glad en redelijk dik is

4. Zet in de koelkast tot het mengsel klaar is om als frosting te gebruiken (koud en dik genoeg)

5. Voeg voedingkleurstof toe, je kan kiezen voor twee verschillende kleuren - of meer - maar dan moet je de frosting over verschillende kommetjes verdelen

6. Gebruik een spuitzakje om de cupcakes te versieren.

TIP: ik maakte zelf spuitzakjes van diepvrieszakjes. Vul een diepvrieszakje met de frosting, maak een knoop bovenaan en knip een mini-puntje uit het dievrieszakje. Klaar om de cupcakes te versieren.

Margarita Frosting

Omdat ik wel hou van een beetje drank, en dit goed gecombineerd gaat met cakejes; hier ook het recept voor margarita frosting!

57 gram soja margarine (gevonden in de almatheek, waarschijnlijk ook verkrijgbaar in grotere supermarkten)

1 eetlepel sojamelk

3 eetlepels citroen/limoensap

1 eetlepel tequila (ik gebruikte in mijn enthousiasme bijna 3 eetlepels)

250 gram poedersuiker (afhankelijk van de verkregen dikte, iets meer toevoegen)

een paar druppeltjes gele/groene voedingskleurstof

1. Plet de margarine tot deze zacht is

2. Voeg de sojamelk, het citroen/limoensap, de tequila en de voedingskleurstof toe. Het geheel mixen

3. Mix het poedersuiker door het mengsel tot een gladde, creamy massa

4. Zet in de koelkast tot de frosting klaar is om te gebruiken

5. Gebruik een spuitzakje om de cupcakes te versieren (zie hierboven).

HAVE FUN!!!!!! :)