De derde keer alweer. The Fastest Fashion Show On Earth is weer als een razende voorbijgegaan. Ook dit jaar was ik van de partij om tussen de duurste en de meest tot de verbeelding sprekende wagens over de catwalk te paraderen.
Eind maart. Vaste prik. Een stevige winterprik deze keer, en dat was meteen de eerste keer. Andere jaren wachtte het dertigkoppig modellenteam, buiten in de stralende lentezon, tot de laatste minuut om een laag make-up te laten aanbrengen. Hitte en make-up gaan niet lekker samen. Dit keer waren de talrijke Porsches en andere mooie wagens op de parking helemaal ondergesneeuwd na afloop van de show.
Rond middernacht zat het erop. Een goeie namiddagrush, aangevuld met een strenge repetitie, zorgden voor een sterke show. Tim Van Steenbergen passeerde de revue, alsook Natan, Philippe Plein, Just Cavalli, Missoni, en nog een tiental andere designer merken.
Achter de schermen was het een drukte van jewelste. Kleren werden doorgepast, schoenen werden klaargezet. De make-up artists organiseerden zich als een heus bandwerkteam waarbij de eerste foundation aanbracht, de volgende de ogen inkleurde, en de volgende weer de lippen stiftte. De haren werden vakkundig glad gestyled, de puntjes werden overal op de i gezet.
Bij aanvang van de show hiefen we gezamelijk het glas, en klinkten alvast op een goede show. Daar hou ik van, van een glaasje voor de show. Een compact glaasje plezier. Zodra de muziek in de verte aanzwelt, voel je al wat er gaat komen. De adrenaline en de bubbels vloeien door mijn aderen. Tegen dat de show begint, sta ik zo klaar als maar kan.
En dan is het catwalk lopen, backstage terugrennen, omkleden, en alles weer opnieuw tot het rekje kleren helemaal afgewerkt is. Als in een roes kom je zo'n halfuur durende show door. Je denkt tijdens het lopen niet na over de dingen des levens. Je gaat gewoon. Heerlijk.
maandag 15 april 2013
woensdag 20 maart 2013
Let's hit the gym!
Vermoeide benen, schuurplekken aan de armen (bloesje aan, bloesje uit, ritsje dicht, ritsje open, ...) en chronische eeltplekken op strategische plaatsen op de voeten. Een zittende job heb ik allerminst, als ik kijk naar mijn showroomseizoen bij Fashion Club 70 en Linea Raffaelli, in combinatie met shows en shoots in the evening/weekends. Helaas krijg je van kleren aan en uit trekken wel armspieren, maar helaas niet aan de buik. En laat dát nu net de plaats zijn waar ik deze zomer - of bij uitbreiding; ALTIJD - graag mooie groefjes zie staan.
Tijd om naar de fitness te trekken! Ik koos een prachtige winterse dag uit, waarop ik enkel naar Luik moest rijden voor een fitting, zodat ik de rest van de namiddag kon spenderen in de gym. Mijn tripje richting het zuiden ging helaas niet zo vlot als gepland, zodat ik met tranen in de ogen kwam vast te zitten in een ondergesneeuwd straatje dat heel eigenwijs zeker 65 graden omhoog ging (ik overdrijf nooit!), zodat mijn auto nog net niet aan het glijden ging, en aangaf dat de benzine bijna op was (dat was niet zo, ik stond gewoon bijna verticaal gestationeerd op dat moment). Ik slaakte de noodzakelijke wanhoopskreet "Neeeeeeeeee...", verzamelde al mijn moed, en gaf gas tot ik uiteindelijk in een waas van angst de bewuste straat uitgereden kwam. Een halfuur later was ik netjes op mijn bestemming en liet ik mij aankleden door twee poeslieve oude dametjes. Of ik het wel goed gevonden had? Ja hoor...
De autostrade terug naar huis vond ik gelukkig met gemak. Tegen de middag sprong ik dus in mijn Adidas sportoutfit - bestaande uit een oversized glitter shirt, een legging met nepleer vanaf de knieën, wat echt heel handig is tijdens het sporten, en mijn zebraprintensportschoenen. Ik vond mijn lidkaartje niet, dus moest van aan de ingang roepen naar de balie of ze me alsjeblieft wilden binnenlaten. Gebeurt wel vaker, geen idee waar dat kaartje soms naartoe is. De keer daarna zit het wél altijd gewoon in mijn portefeuille.
Bij het binnenkomen kreeg ik plots een compliment. De woorden rolden uit de mond van een vrouw. Dat ik er zo goed uitzag vandaag. De paniek sloeg toe. Het was geen complimentendag - die dag was al gepasseerd, ik heb toen geen complimenten gegeven, noch ontvangen - en hier ging het toch ook om de specifieke vorm én uitspraak van de zin. "Je ziet er zo goed uit VANDAAG." Alsof ik er anders als een monster bijloop. Ik wandelde verder van de balie naar de fitnessruimte en de gedachten in mijn hoofd namen gigantische proporties aan. Misschien kwam ik hier eerder al aan met bloeddoorlopen ogen van het fietsen, met uitgelopen mascara van de regen, met ongestylede haren, met het weekend nog duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Misschien was het contrast zo groot met andere keren, dat het gym personeel met stomheid was geslagen en mij willens nillens een compliment moest geven.
Het klinkt vreemd, maar zo gaat dat bij vrouwen. Bij mij althans. Iemand zegt iets positief, en ik bedenk mij dan al schichtig waarom het de vorige keren niet al van dattum was. Negatief kantje van mezelf, ik weet het. Ik probeerde mijn zorgen opzij te zetten en stortte mij op de cardio-apparaten. Toen ik na tien minuten het eerste zweet van mijn gezicht veegde, wist ik het. Ik liet niet enkel vocht achter op mijn handdoekje, maar ook een serieuze bruine plek. Mijn BB cream van Garnier - de redding in dagen van winterse bleekheid - kwam evenredig met mijn inspanningen van mijn gezicht gelopen. Ik ging mij na het sporten naar buiten moeten haasten. Zonder omkijken naar de deur rennen. Ik verloor immers met de minuut de kleur in mijn gezicht. Zodra iemand ging merken dat ik valsspeelde met een onschuldige getinte dagcrème zou het eerder gegeven compliment zeker teruggetrokken worden.
Na het afwerken van mijn sportroutine, scheerde ik mij - zoals voorgenomen - snel weg. Thuisgekomen douchte en scrubde ik mijn lichaam, smeerde een hydraterende bodymilk en sprong in mijn kleren. Mijn grote liefde kwam eerder thuis dan verwacht, liep naar me toe en sprak de legendarische woorden: "Je ziet er zo goed uit vandaag". Mijn gezicht gloeide, ik knipperde een paar keer, en zei tenslotte doodgewoon: "dankje".
maandag 4 februari 2013
Zomercollectie bij Caroline Biss
Terwijl het vriest dat het kraakt buiten, ligt de nieuwe zomercollectie alvast in de winkels. Reden genoeg voor een opendeurdagje hier en daar!
Dit weekend showde ik met frisse winterbeentjes een bonte verzameling van lente- en zomerkledij bij Caroline Biss in Maastricht. Het belooft een fleurige zomer te worden, want de trend van dit seizoen is: kleur, kleur, kleur. Color blocking werd vorige zomer al ingezet - zowel in kledij als in schoenen - en de modebladen konden er niet genoeg van krijgen. Dit jaar gaan we met z'n allen nog een stapje verder!
Een combinatie van 5 dagen winterzon in Egypte en een prima bruinen-zonder-zon (Dove Summer Glow! Aanrader!) zorgden dat ik niet als vogelverschrikker in de hysterische snoepkleurtjes door de winkel moest paraderen. Zodra ik het gele jurkje met bijpassend jasje droeg, sloegen de aanwezige klanten allemaal aan het passen. Ook het gele jurkje, alsjeblieft! Toonde ik de oranje batmanjurk (cape met knoopjes vastgemaakt aan de jurk), stond even later iedereen zichzelf te keuren in hetzelfde gevalletje. Er waren zelfs klanten die liever mij de collectie zagen passen, dan zelf uit de kleren te hoeven. Handig toch, zo'n model in de winkel!
Ondanks dat het regende, en er winterse buien voorspeld werden, waren er veel mensen die alvast hun zomergarderobe kwamen samenstellen en meenamen naar huis. Verfrissend, om te zien hoe dames van om en bij de 75 het catalogusboekje thuis helemaal uitspitten en met een wel zeer precies verlanglijstje naar de winkel komen. Die felgekleurde broek met bloemenveldprint en bijpassende groene sjaal en top kunnen dan ook zeker niet ontbreken in de kleerkast van een kranige oude dame! Met een glas champagne erbij, prettige nieuwe zomertinten, en de verwarming op "summer mode" zag de dag er alvast veel rooskleuriger uit dan ze was begonnen!
Dit weekend showde ik met frisse winterbeentjes een bonte verzameling van lente- en zomerkledij bij Caroline Biss in Maastricht. Het belooft een fleurige zomer te worden, want de trend van dit seizoen is: kleur, kleur, kleur. Color blocking werd vorige zomer al ingezet - zowel in kledij als in schoenen - en de modebladen konden er niet genoeg van krijgen. Dit jaar gaan we met z'n allen nog een stapje verder!
Een combinatie van 5 dagen winterzon in Egypte en een prima bruinen-zonder-zon (Dove Summer Glow! Aanrader!) zorgden dat ik niet als vogelverschrikker in de hysterische snoepkleurtjes door de winkel moest paraderen. Zodra ik het gele jurkje met bijpassend jasje droeg, sloegen de aanwezige klanten allemaal aan het passen. Ook het gele jurkje, alsjeblieft! Toonde ik de oranje batmanjurk (cape met knoopjes vastgemaakt aan de jurk), stond even later iedereen zichzelf te keuren in hetzelfde gevalletje. Er waren zelfs klanten die liever mij de collectie zagen passen, dan zelf uit de kleren te hoeven. Handig toch, zo'n model in de winkel!
Ondanks dat het regende, en er winterse buien voorspeld werden, waren er veel mensen die alvast hun zomergarderobe kwamen samenstellen en meenamen naar huis. Verfrissend, om te zien hoe dames van om en bij de 75 het catalogusboekje thuis helemaal uitspitten en met een wel zeer precies verlanglijstje naar de winkel komen. Die felgekleurde broek met bloemenveldprint en bijpassende groene sjaal en top kunnen dan ook zeker niet ontbreken in de kleerkast van een kranige oude dame! Met een glas champagne erbij, prettige nieuwe zomertinten, en de verwarming op "summer mode" zag de dag er alvast veel rooskleuriger uit dan ze was begonnen!
donderdag 3 januari 2013
2013
Mijn eerste blog post van het jaar. Als goede voornemen om weer meer te gaan schrijven over mijn dagdagelijkse modellenbekommernissen, aangevuld met allerlei dingen die vrouwen in het algemeen bezighouden.
Naast mijn passie voor het schrijven opnieuw aan te wakkeren, staan er nog enkele zogenaamde goede voornemens op het lijstje van het nieuwe jaar. Een avondritueeltje buikspieroefeningen inlassen bijvoorbeeld, bewuster omgaan met (afhaal/gezonde/comfort/eender welke) voeding, drie nieuwe bikini's kopen (nadat mijn vorige verzameling afgelopen zomer achterbleef in Turkije), die eeuwige twee kilo teveel onder controle krijgen (wetenschappelijk bewezen. Élke vrouw droomt van net dat halve maatje minder).
Verder wil ik in 2013 gewoon volkomen gelukkig zijn, vaker met vrienden afspreken, en nog vaker het avontuur aangaan - zowel op gebied van reizen (Thailand, iemand?) als op gebied van werk.
De eerste shoot van 2013 is al achter de rug. Mensen vragen mij wel eens wat mijn meest memorabele shoot tot nu toe is geweest. Deze kan makkelijk in de top 10. De shoot voor DMG.
Elf modellen, drie fotografen, een handvol make-up artists, een megagrote studio, en elf roofvogels. Zoveel modellen tegelijk op de foto krijgen (waarbij net iedereen goed staat, kijkt en niet knippert) is al niet gemakkelijk, gooi daar nog een zwerm vogels bovenop en je krijgt ongetwijfeld een fijne, georganiseerde chaos.
Weinig mensen zouden het van mij verwachten, maar ik ben een echte bangerik. Grote mond en een klein hartje. Ik zie er meer rock chick uit dan ik ben tegenwoordig, met mijn kort kopje. In werkelijkheid draag ik gewoon heel graag bloemenjurkjes, poppenschoentjes, en ben ik dus bang van grote vogels. Doe mij maar een kleintje!
Nadat iedereen de juiste pose had gevonden, met imaginaire vogel op de arm, was het tijd voor de real deal. Iedereen kreeg een tsjielpje toevertrouwd, de ene al wat groter en akeliger dan de ander. Ik mocht mij ontfermen over een braaf wit uiltje. Het beestje bleef gelukkig de volle dertig minuten stilzitten. Ik was als de dood dat hij zou gaan vliegen. Omdat we allemaal zo'n professionele modellen zijn (hihi), en de vogels deden wat van hen verwacht werd, gebeurden er geen ongevallen.
Voor zover mijn eerste avontuur van het jaar. Op naar het volgende!
Naast mijn passie voor het schrijven opnieuw aan te wakkeren, staan er nog enkele zogenaamde goede voornemens op het lijstje van het nieuwe jaar. Een avondritueeltje buikspieroefeningen inlassen bijvoorbeeld, bewuster omgaan met (afhaal/gezonde/comfort/eender welke) voeding, drie nieuwe bikini's kopen (nadat mijn vorige verzameling afgelopen zomer achterbleef in Turkije), die eeuwige twee kilo teveel onder controle krijgen (wetenschappelijk bewezen. Élke vrouw droomt van net dat halve maatje minder).
Verder wil ik in 2013 gewoon volkomen gelukkig zijn, vaker met vrienden afspreken, en nog vaker het avontuur aangaan - zowel op gebied van reizen (Thailand, iemand?) als op gebied van werk.
De eerste shoot van 2013 is al achter de rug. Mensen vragen mij wel eens wat mijn meest memorabele shoot tot nu toe is geweest. Deze kan makkelijk in de top 10. De shoot voor DMG.
Elf modellen, drie fotografen, een handvol make-up artists, een megagrote studio, en elf roofvogels. Zoveel modellen tegelijk op de foto krijgen (waarbij net iedereen goed staat, kijkt en niet knippert) is al niet gemakkelijk, gooi daar nog een zwerm vogels bovenop en je krijgt ongetwijfeld een fijne, georganiseerde chaos.
Weinig mensen zouden het van mij verwachten, maar ik ben een echte bangerik. Grote mond en een klein hartje. Ik zie er meer rock chick uit dan ik ben tegenwoordig, met mijn kort kopje. In werkelijkheid draag ik gewoon heel graag bloemenjurkjes, poppenschoentjes, en ben ik dus bang van grote vogels. Doe mij maar een kleintje!
Nadat iedereen de juiste pose had gevonden, met imaginaire vogel op de arm, was het tijd voor de real deal. Iedereen kreeg een tsjielpje toevertrouwd, de ene al wat groter en akeliger dan de ander. Ik mocht mij ontfermen over een braaf wit uiltje. Het beestje bleef gelukkig de volle dertig minuten stilzitten. Ik was als de dood dat hij zou gaan vliegen. Omdat we allemaal zo'n professionele modellen zijn (hihi), en de vogels deden wat van hen verwacht werd, gebeurden er geen ongevallen.
Voor zover mijn eerste avontuur van het jaar. Op naar het volgende!
dinsdag 6 november 2012
London baby!
Mijn eerste keer in Londen is een feit. Ik passeerde de grootstad eerder dit jaar op weg naar verdergelegen oorden, en voelde meteen de drang hiernaar terug te keren. De rode bussen, de grote keuze aan vegetarische sushi (op het station alleen al!), de schattige taxi's, ... Jep, ik was verkocht.
Londen staat bekend als één van de grootste shopwalhalla's van de wereld. Met aan de ene kant Topshop voor goedkopere überhippe kledij en aan de andere kant Harrods om rond te struinen en te kwijlen op dure luxeartikelen. De Amerikanisering heeft bovendien ook in de UK toegeslagen, want sinds kort is Londen de trotse eigenaar van de enige Victoria's Secret winkel in Europa. New York, move over!
Gelegen tussen Hyde Park en Oxford Street, was mijn hotel op zijn minst strategisch gekozen. Vlak aan een metrohalte, dicht bij de uitgaansbuurt West-End en een halfuurtje stappen van Piccadilly Circus.
Bright lights, big city. Ook Londen heeft zijn eigen geconcentreerde toeristische trekpleisters. Piccadilly Circus, met reusachtige lichtreclames, fastfoodketens, en een overbodige M&M's winkel (who needs an M&M's mug/shirt/purse/...?!) is zonder twijfel een miniatuurversie van Times Square in New York. Leuk, maar niet meer.
Ik lunchte de eerste dag bij T.G.I. Friday's. Als je de keuze hebt tussen allerlei restaurants waar ze hamburgers met frietjes serveren, is dit de beste optie. Waarom? T.G.I. Friday's heeft een vrij grote keuze aan vegetarische opties, een met Jack Daniel's gearomatiseerd kipgerechtje (de reden waarom de boyfriend hier wilde eten), en een uitgebreide cocktailkaart (fijn zo, 's middags. Het is tenslotte vakantie). Er zijn uiteraard betere opties te vinden om te lunchen in Londen. Maar als je om 6 uur 's ochtends thuis vertrekt om om 12 uur in hartje Londen te arriveren, en je hebt razende honger, dan is dit een aanrader.
Na een stevige wandeling door de meest bekende Londense straten en bijhorende winkels, is het tijd voor de lingeriewinkel der lingeriewinkels. Hoe dichter ik in de buurt kom van het juiste adres, hoe sneller mijn lichaam zich voortbeweegt. Mijn voeten kunnen amper volgen en ik zie er waarschijnlijk uit als een 13-jarige op haar eerste hakken. Zodra ik de rijkelijk versierde BH's, slipjes en engelenvleugels spot in de gigantische etalage, weet ik het. This is heaven. Victoria's Secret heaven.
De VS winkel bestaat uit vier verdiepingen. Drie daarvan zijn volgestampt met lingerie, verzorgingsproductjes en sportkledij. De bovenste verdieping is een personal shopping area waarvan het nut mij ontgaat. De winkel zelf is prachtig met een adembenemende spiegeltrap, paspoppen met de meest exclusieve setjes uit de jaarlijkse kerstshow. Nadat ik de winkel twee keer van beneden naar boven heb uitgekamd, word ik een beetje onrustig. Waar zijn de bikini's (ook al is het geen seizoen daarvoor)? Waar zijn al die mooie kanten BH'tjes die ik op de website heb gezien? Ik verdwaal tussen de katoenen setjes in meer kleuren dan ik aankan, maar waar zijn die typerende VS lingeriejuweeltjes? Uiteindelijk stap ik buiten met een nogal teleurstellende buit van twee bovenstukjes en een lipgloss. Het plezier zit in het verlangen, zou ik zeggen!
Als ik op reis ga, geniet ik graag van de plaatselijke keuken. Nu is het algemeen geweten (of dat wordt toch verondersteld) dat de Engelsen geen kaas gegeten hebben van de verfijnde keuken, toch ben ik benieuwd. In de vorm van een full English breakfast op drie verschillende plaatsen, wil ik kennismaken met de Britse kookkunsten. Met een lijstje vol adressen en tips op zak, at ik schandalig lekker bij The Breakfast Club, bij Bill's (lunch en scones), bij El Camion (Mexicaans, diner), en bij Rasa (Indisch, diner. Indian Feast is een aanrader!).
De laatste dag van mijn verblijf in Londen bezoek ik Camden Town, toch de grootste verrassing van de hele trip. Camden Town is een uitgestrekte markt, verspreid over tientallen straten, in een eerder artistieke buurt. Stel je La Boqueria in Barcelona voor, maar vervang de groenten- en fruitkramen door allerlei eet-, wierook-, leder- en rommelkraampjes.
Gordon Ramsay heeft bovendien een restaurant in deze buurt, en als er iemand is van wie ik een onberispelijke service en kwaliteit verwacht, is het wel van deze schreeuwlelijk. Dus trek ik richting York & Albany voor een laatste ontbijt. Het is even speuren op de menukaart, want in tegenstelling tot andere restaurants die ik bezocht in Londen, is er geen enkel vegetarisch Engels ontbijt mogelijk. Ik ga dan maar voor "Toast with scrambled eggs" en een prijzig glas sinaasappelsap.
Als de ober mijn bord presenteert, denk ik dat hij een grap maakt. Ik kijk van het bord naar de ober en begin te grinniken. Maar het is pure ernst. Mijn toast met scrambled eggs is... Een toast met scrambled eggs. Ik dacht nog even dat de ober een derde arm had groeien op zijn rug, waarmee hij een fatsoenlijk ontbijt tevoorschijn zou toveren. Niets was minder waar. De aanblik van een portie natte eieren op een zielig toastje, doet mij griezelen. Mijn sinaasappelsap van 3,5 pond per glas komt bovendien uit een pak. Wat een eikel, die Gordon Ramsay. Hij kan beter eerst zijn eigen stoep schoonvegen voor hij mensen op een luidruchtige manier duidelijk maakt dat hun restaurant een klucht is. York & Albany is met andere woorden geen aanrader. Tenzij je van overpriced, slecht gepresenteerd voedsel houdt.
Londen dus. Hippe buurtjes (Broadwick street, Soho, Camden Town), lekker eten, happy hours, rode bussen, de Big Ben, en de Tower Bridge. Een superstad om te citytrippen. Voorbereiding is alles, dus wil je het beste uit je reisje halen, maak dan een lijstje met "to do, to see, to eat, to drink, ..." voor je vertrekt. Doe ik altijd. Londen, I'll be back!
Londen staat bekend als één van de grootste shopwalhalla's van de wereld. Met aan de ene kant Topshop voor goedkopere überhippe kledij en aan de andere kant Harrods om rond te struinen en te kwijlen op dure luxeartikelen. De Amerikanisering heeft bovendien ook in de UK toegeslagen, want sinds kort is Londen de trotse eigenaar van de enige Victoria's Secret winkel in Europa. New York, move over!
Gelegen tussen Hyde Park en Oxford Street, was mijn hotel op zijn minst strategisch gekozen. Vlak aan een metrohalte, dicht bij de uitgaansbuurt West-End en een halfuurtje stappen van Piccadilly Circus.
Bright lights, big city. Ook Londen heeft zijn eigen geconcentreerde toeristische trekpleisters. Piccadilly Circus, met reusachtige lichtreclames, fastfoodketens, en een overbodige M&M's winkel (who needs an M&M's mug/shirt/purse/...?!) is zonder twijfel een miniatuurversie van Times Square in New York. Leuk, maar niet meer.
Ik lunchte de eerste dag bij T.G.I. Friday's. Als je de keuze hebt tussen allerlei restaurants waar ze hamburgers met frietjes serveren, is dit de beste optie. Waarom? T.G.I. Friday's heeft een vrij grote keuze aan vegetarische opties, een met Jack Daniel's gearomatiseerd kipgerechtje (de reden waarom de boyfriend hier wilde eten), en een uitgebreide cocktailkaart (fijn zo, 's middags. Het is tenslotte vakantie). Er zijn uiteraard betere opties te vinden om te lunchen in Londen. Maar als je om 6 uur 's ochtends thuis vertrekt om om 12 uur in hartje Londen te arriveren, en je hebt razende honger, dan is dit een aanrader.
Na een stevige wandeling door de meest bekende Londense straten en bijhorende winkels, is het tijd voor de lingeriewinkel der lingeriewinkels. Hoe dichter ik in de buurt kom van het juiste adres, hoe sneller mijn lichaam zich voortbeweegt. Mijn voeten kunnen amper volgen en ik zie er waarschijnlijk uit als een 13-jarige op haar eerste hakken. Zodra ik de rijkelijk versierde BH's, slipjes en engelenvleugels spot in de gigantische etalage, weet ik het. This is heaven. Victoria's Secret heaven.
De VS winkel bestaat uit vier verdiepingen. Drie daarvan zijn volgestampt met lingerie, verzorgingsproductjes en sportkledij. De bovenste verdieping is een personal shopping area waarvan het nut mij ontgaat. De winkel zelf is prachtig met een adembenemende spiegeltrap, paspoppen met de meest exclusieve setjes uit de jaarlijkse kerstshow. Nadat ik de winkel twee keer van beneden naar boven heb uitgekamd, word ik een beetje onrustig. Waar zijn de bikini's (ook al is het geen seizoen daarvoor)? Waar zijn al die mooie kanten BH'tjes die ik op de website heb gezien? Ik verdwaal tussen de katoenen setjes in meer kleuren dan ik aankan, maar waar zijn die typerende VS lingeriejuweeltjes? Uiteindelijk stap ik buiten met een nogal teleurstellende buit van twee bovenstukjes en een lipgloss. Het plezier zit in het verlangen, zou ik zeggen!
Als ik op reis ga, geniet ik graag van de plaatselijke keuken. Nu is het algemeen geweten (of dat wordt toch verondersteld) dat de Engelsen geen kaas gegeten hebben van de verfijnde keuken, toch ben ik benieuwd. In de vorm van een full English breakfast op drie verschillende plaatsen, wil ik kennismaken met de Britse kookkunsten. Met een lijstje vol adressen en tips op zak, at ik schandalig lekker bij The Breakfast Club, bij Bill's (lunch en scones), bij El Camion (Mexicaans, diner), en bij Rasa (Indisch, diner. Indian Feast is een aanrader!).
De laatste dag van mijn verblijf in Londen bezoek ik Camden Town, toch de grootste verrassing van de hele trip. Camden Town is een uitgestrekte markt, verspreid over tientallen straten, in een eerder artistieke buurt. Stel je La Boqueria in Barcelona voor, maar vervang de groenten- en fruitkramen door allerlei eet-, wierook-, leder- en rommelkraampjes.
Gordon Ramsay heeft bovendien een restaurant in deze buurt, en als er iemand is van wie ik een onberispelijke service en kwaliteit verwacht, is het wel van deze schreeuwlelijk. Dus trek ik richting York & Albany voor een laatste ontbijt. Het is even speuren op de menukaart, want in tegenstelling tot andere restaurants die ik bezocht in Londen, is er geen enkel vegetarisch Engels ontbijt mogelijk. Ik ga dan maar voor "Toast with scrambled eggs" en een prijzig glas sinaasappelsap.
Als de ober mijn bord presenteert, denk ik dat hij een grap maakt. Ik kijk van het bord naar de ober en begin te grinniken. Maar het is pure ernst. Mijn toast met scrambled eggs is... Een toast met scrambled eggs. Ik dacht nog even dat de ober een derde arm had groeien op zijn rug, waarmee hij een fatsoenlijk ontbijt tevoorschijn zou toveren. Niets was minder waar. De aanblik van een portie natte eieren op een zielig toastje, doet mij griezelen. Mijn sinaasappelsap van 3,5 pond per glas komt bovendien uit een pak. Wat een eikel, die Gordon Ramsay. Hij kan beter eerst zijn eigen stoep schoonvegen voor hij mensen op een luidruchtige manier duidelijk maakt dat hun restaurant een klucht is. York & Albany is met andere woorden geen aanrader. Tenzij je van overpriced, slecht gepresenteerd voedsel houdt.
Londen dus. Hippe buurtjes (Broadwick street, Soho, Camden Town), lekker eten, happy hours, rode bussen, de Big Ben, en de Tower Bridge. Een superstad om te citytrippen. Voorbereiding is alles, dus wil je het beste uit je reisje halen, maak dan een lijstje met "to do, to see, to eat, to drink, ..." voor je vertrekt. Doe ik altijd. Londen, I'll be back!
maandag 15 oktober 2012
Ik ga op reis en ik neem mee...
De zomer is voorbij. Zodra de blaadjes van de bomen vielen, ontdekte ik ook weer enkele gaatjes in mijn agenda. Heerlijk, even tot rust komen na een lange periode van non-stop showroom, fotoshoots en shows.
Deze zomer leefde ik gelukkig grotendeels in de zomercollectie die over enkele maanden in de winkels ligt. Mijn eigen bloemenjurkjes en hippe shirtjes, schoenen, broeken - kortom: alles - waren namelijk verloren gegaan na mijn Pre-Summer Holiday naar Turkije.
Na een heerlijke uitblaasvakantie had ik voldoende energie opgedaan om weer drie maanden in de nieuwste hersenspinsels van allerhande ontwerpers te vliegen. Helaas ontdekte ik bij aankomst in Brussels Airport dat mijn koffer - jep, ALLEEN de mijne - niet was meegekomen uit Bodrum.
Omdat ik net vol happy preppy feelings zat, vermoedde ik nog niet wat ik nu weet. Ik gaf mijn verloren bagage aan bij de Lost and Found desk in Zaventem en keerde naar huis, zonder koffer, maar met het idee dat ik hem binnen de vijf dagen wel weer in de armen kon sluiten. Gelukkig regende het, de week van mijn thuiskomst. Geen zomerkleren nodig!
Na een week van afwachten en telefoontjes plegen, trok Brussels Airport zijn handen van mijn - inmiddels zogenaamde - dossier af. Ik moest verder met een vaag e-mailadres van Pegasus Guest Relations - based in Turkey. Heel wat telefoontjes later kwam ik in contact met M.Y., met basis in Brussel. Hij ging mij helpen mijn geliefde koffer op te sporen, om mij zo spoedig mogelijk te herenigen met mijn halve kleerkast.
Drie maanden en heel wat genoodzaakte zomersoldenkoopjes later is de termijn verstreken dat men naar mijn koffer zoekt. Of er hard gezocht is zal ik natuurlijk nooit weten, en of mijn koffer zich überhaupt nog op de luchthaven in Bodrum bevond toen ik voet zette op Belgische bodem, nog minder. Maar éen ding staat vast: volgende keer dubbelcheck ik alles wat er aan de incheckbalie gebeurt, en denk ik twee keer na over wat er allemaal in mijn valies gaat. Er zijn altijd kapers op de kust.
(Op dit moment probeer ik de maximum vergoeding - gebaseerd op het Verdrag van Montréal - van ocharme 1200 euro te verkrijgen van luchtvaartmaatschappij Pegasus, maar dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. Duimen dat ik tegen kerstmis deze hele ellende achter mij kan laten, en dat ik eindelijk antwoord krijg op mijn zorgvuldig samengestelde oproep-tot-compensatie.)
www.flypgs.com
www.corendon.be
Deze zomer leefde ik gelukkig grotendeels in de zomercollectie die over enkele maanden in de winkels ligt. Mijn eigen bloemenjurkjes en hippe shirtjes, schoenen, broeken - kortom: alles - waren namelijk verloren gegaan na mijn Pre-Summer Holiday naar Turkije.
Na een heerlijke uitblaasvakantie had ik voldoende energie opgedaan om weer drie maanden in de nieuwste hersenspinsels van allerhande ontwerpers te vliegen. Helaas ontdekte ik bij aankomst in Brussels Airport dat mijn koffer - jep, ALLEEN de mijne - niet was meegekomen uit Bodrum.
Omdat ik net vol happy preppy feelings zat, vermoedde ik nog niet wat ik nu weet. Ik gaf mijn verloren bagage aan bij de Lost and Found desk in Zaventem en keerde naar huis, zonder koffer, maar met het idee dat ik hem binnen de vijf dagen wel weer in de armen kon sluiten. Gelukkig regende het, de week van mijn thuiskomst. Geen zomerkleren nodig!
Na een week van afwachten en telefoontjes plegen, trok Brussels Airport zijn handen van mijn - inmiddels zogenaamde - dossier af. Ik moest verder met een vaag e-mailadres van Pegasus Guest Relations - based in Turkey. Heel wat telefoontjes later kwam ik in contact met M.Y., met basis in Brussel. Hij ging mij helpen mijn geliefde koffer op te sporen, om mij zo spoedig mogelijk te herenigen met mijn halve kleerkast.
Drie maanden en heel wat genoodzaakte zomersoldenkoopjes later is de termijn verstreken dat men naar mijn koffer zoekt. Of er hard gezocht is zal ik natuurlijk nooit weten, en of mijn koffer zich überhaupt nog op de luchthaven in Bodrum bevond toen ik voet zette op Belgische bodem, nog minder. Maar éen ding staat vast: volgende keer dubbelcheck ik alles wat er aan de incheckbalie gebeurt, en denk ik twee keer na over wat er allemaal in mijn valies gaat. Er zijn altijd kapers op de kust.
(Op dit moment probeer ik de maximum vergoeding - gebaseerd op het Verdrag van Montréal - van ocharme 1200 euro te verkrijgen van luchtvaartmaatschappij Pegasus, maar dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. Duimen dat ik tegen kerstmis deze hele ellende achter mij kan laten, en dat ik eindelijk antwoord krijg op mijn zorgvuldig samengestelde oproep-tot-compensatie.)
www.flypgs.com
www.corendon.be
dinsdag 2 oktober 2012
Men at the Movies
Ooit al eens - als enige vrouw - voor een 300-koppige groep uitgelaten mannen gestaan?
Ik wel.
In augustus presenteerde ik Men at the Movies in Kinepolis Hasselt. Een driehonderdtal mannen verspreidden zich kort na mijn aankomst over de zaal. Lichtjes aangemoedigd door de gesponsorde pintjes en jenevershotjes in de maag, maakten de bioscoopgangers goedkeurende geluiden bij het zien van die slanke den - in zwart aansluitend jurkje en panterprinten pumps - voor het scherm. Hoogstwaarschijnlijk herinnert geen van de aanwezigen zich mijn-outfit-van-de-avond, maar het is het idee dat telt, toch?
Hoog tijd om in actie te schieten. Ik heb een onschuldige hand nodig om de winnaars van de vele prijzen te trekken. Dubbelzinnigheid ten voeten uit, die avond. Mannengrappen, love it.
Na het bekendmaken en uitdelen van zo'n 25 prijzen - gaande van DVD's en duikinitiaties tot een heus touwenparcours en kaartjes voor de volgende Men at the Movies - is het geduld van de mannen lang genoeg op de proef gesteld. The Expendables 2 staat op het programma, en de superhelden in het publiek zijn er klaar voor. Steek hem maar omhoog, heren!
Tot de volgende keer...
Ik wel.
In augustus presenteerde ik Men at the Movies in Kinepolis Hasselt. Een driehonderdtal mannen verspreidden zich kort na mijn aankomst over de zaal. Lichtjes aangemoedigd door de gesponsorde pintjes en jenevershotjes in de maag, maakten de bioscoopgangers goedkeurende geluiden bij het zien van die slanke den - in zwart aansluitend jurkje en panterprinten pumps - voor het scherm. Hoogstwaarschijnlijk herinnert geen van de aanwezigen zich mijn-outfit-van-de-avond, maar het is het idee dat telt, toch?
Hoog tijd om in actie te schieten. Ik heb een onschuldige hand nodig om de winnaars van de vele prijzen te trekken. Dubbelzinnigheid ten voeten uit, die avond. Mannengrappen, love it.
Na het bekendmaken en uitdelen van zo'n 25 prijzen - gaande van DVD's en duikinitiaties tot een heus touwenparcours en kaartjes voor de volgende Men at the Movies - is het geduld van de mannen lang genoeg op de proef gesteld. The Expendables 2 staat op het programma, en de superhelden in het publiek zijn er klaar voor. Steek hem maar omhoog, heren!
Tot de volgende keer...
Abonneren op:
Posts (Atom)