Go Go Go Sees

Om verschillende mensen in mijn omgeving gerust te stellen: ja, ik ben ook nog geïnteresseerd in andere dingen dan eten. Mijn foto's lijken soms het tegendeel te bewijzen, maar mijn tripje New York is niet enkel van culinaire aard. Al blijft voedsel één van mijn favorieten in het fotograferen van dingen (kleurrijk en daardoor altijd een beetje feest). Hoofddoel hier is echter een agentschap vinden. Mooi meegenomen zijn mijn snelle benen die me van plek tot plek brengen zonder veel heen en weer getsjees met de metro/trein. Gelukkig is New York één van de makkelijkste steden wat betreft oriëntatie. Gewoon de avenues en streets tellen en je komt gegarandeerd op de juiste bestemming terecht. De ideale plaats voor mij om te komen werken dus.

De voorbije drie dagen liep ik mij de benen onder mijn lijf uit, langs alle grote modellenbureaus in de stad. Opvallend was dat iedereen ontzettend vriendelijk was, mijn foto's nauwkeurig bekeek en mij niet - zoals in Parijs - voortdurend stond te meten rond de welgevormde heupjes. Na het strenge water- soep- fruit- en groentendieet van de week voor ik vertrok hóopte ik bijna dat de meetlint werd bovengehaald, maar helaas.

Ik vind het altijd een ontdekking hoe agencies er aan de binnenkant uitzien, en wat bleek? Dat liep heel erg uit elkaar. Bij het ene bureau kreeg ik het Futuramagevoel - denk ijzeren buizen all over -, bij anderen had de binnenhuisarchitect 5 jaar geleden al langs mogen komen - denk grasgroene accenten. Het meest indrukwekkende gebouw was dat van Women Management: een grote open ruimte met overal glas en binnenstromend zonlicht. Een loft als geen ander.

Mijn eerste bezigheid na het vinden van het agentschap is schoenen wisselen. Comfy combat boots - toch een klein blaartje, maar dat hoort zo bij nieuwe schoenen - worden ingewisseld voor pumps. Vervolgens gaan jas, sjaal, muts en trui uit. Deze winterse benodigdheden worden zo onzichtbaar mogelijk onder de arm gepropt, voor het geval dat de volledige booker board rechtstreeks uitkijkt op de opengaande lift. Doorgaans hoor ik mij dan netjes aan te melden bij de balie. Hier zitten meestal nors kijkende grietjes van 25 die dachten dat werken aan de balie van een modellenbureau hun droomjob zou zijn. Aan hun gezichten te zien blijkt dat bij de meesten nogal tegen te vallen.

Er zijn ook schrijnendere ontvangsten dan een trieste receptioniste. Bij binnenkomst op een niet nader te noemen modellenbureau kreeg ik reeds beneden aan de trap uitzicht op een onfris ogend Family Guy lichaam - wit t-shirt gepropt in te korte jeans - en kwamen mij boze woorden tegemoet. Als je dan al geen inkomsthal - zelfs geen deur - hebt, kan je toch wat subtieler omspringen met het berispen van een model die niet naar haar opgegeven castings gaat. Ontwijken kon niet, onderbreken leek onbeleefd, dus was wachten de boodschap. Na de stevige uitbrander kreeg Fat P mij uiteindelijk in de gaten. Ik ben meer een persoon van opbouwende kritiek, en kreeg al rillingen bij de gedachte mij aan dit agentschap te moeten binden. Bijna gelukkig vonden ze mij niet binnen hun bureau passen. Een model in latexpakje wuifde me uit. Slik.

De normale gang van zaken is een 15 minuten durende wachttijd, vervolgens een rondje portfolio kijken. Bij sommige bureaus bleef het bij één persoon die mijn foto's in handen kreeg, andere agencies stuurden hele manschappen en vragenvuren op me af. Doorgaans bleef het bij de Engelse taal; één keer ging de booker tegenover mij verder in het Frans zodra hij hoorde dat ik uit België kwam. Jep, de taalkwestie is hier duidelijk geen issue. Ik ben alvast tevreden over mijn New Yorkse bezoekjes, nu nog de resultaten afwachten. Hopelijk kan ik snel weer terug komen, ik ben helemaal gek op NY. En niet alleen om het eten.

Dylan's Candy Bar

Alles overtreft zichzelf in New York. Dingen die ik eerder al op internet vond en er toen al lyrisch over was tegen mijn Superman, blijken in het echte leven nog duizend keer zo leuk en lekker te zijn. Zo was ik vandaag bij Dylan, een must-do candy shop in de buurt van Bloomingdales. Die locatie is mooi meegenomen trouwens, want Bloomingdales is net als Lafayette in Parijs een niet te missen hotspot. Wel een beetje too much na een dagje van de ene go-see naar de andere spurten. Dus hield ik het op een frozen yogurt van Forty Carrots, naar verluid de beste in zijn soort. 

We - Molly en ik - gingen eerst naar Dylan's Candy Bar. Hetzelfde gevoel als met de M&M's shop die ik drie jaar geleden ten tijden van Topmodel bezocht, overviel mij. Mijn mond viel open. Na een margarita van zo groot als mijn hoofd - serieus - in een Mexicaans restaurant waar roomie en ik de schamele maaltijd van twee minitortilla'tjes deelden, had de winkel hetzelfde effect op mij als het eten van paddo's bij Cirque du Soleil. Mix snoep met kitsch en veel kleurtjes en je hebt mij helemaal mee. Als ik een onuitputbare portefeuille had, en een lichaam dat vet - en zoetstoffen in no time in spieren of water omzette, had ik alles meegenomen. Nu bleef ik braaf bij een gesprekje met de fudgebarman en een groot stuk fudge, wat dat ook moge wezen. Smaak chocolade-pecan, voor de kenners. Ik zal er mij in moeten specialiseren zodra ik niet meer de kans loop gemeten te worden op de modellenbureaus waarvoor ik hier ben.

Ik vind alles even prachtig hier, van de vele tweedehands uitziende winkeltjes dat uiteindelijk 200 dollar-voor-een-topje winkels blijken te zijn, tot Eataly waar je alle soorten Italiaanse specialiteiten kan kopen en zowel ter plekke kan opeten als het veelgevraagde "to-go" kan laten inpakken. Van eettentjes waar alles onder de 500 calorieën blijft tot vegan pizzatentjes. Van gekke dingen als popcorn met kaassmaak tot shoegasms - echte, maar ook de gelijknamige winkels.

Ik moet duidelijk voor langere tijd terug komen, er is teveel te zien en te doen. De toeristische trekpleisters ga ik aan mij laten voorbijgaan deze reis, ik loop liever door elke buurt op zoek naar spannende plekjes. Alleen Times Square kan zich zéker aan een bezoekje van mij verwachten, it's been too long.

Don't bring your Uggs

"Don't bring your Uggs". De woorden van roommate Molly in onze laatste skypesessie zinderen nog na. Bij het inpakken van mijn spullen (leggings, skinny jeans, shirtjes, berenmuts, een jurkje, een berg Belgische chocolade - hoezo modelleneten? - en twee paar hoge hakken) valt mijn oog op mijn lieflijke hemelsblauwe Uggs. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt ze thuis te laten. Achteraf bekeken een goede keuze voor in het vliegtuig, een minder goede voor de straten van New York (en al zeker niet voor go-sees, maar zo ver ging ik het ook niet pushen).

Al snel wordt duidelijk dat Uggs hier enkel nog door Brooklyngrietjes en slecht gestylede, veelal Aziatische, toeristen worden gedragen. Probleem: het zijn de enige platjes die ik bij heb. Oplossing: nieuwe schoenen! Ik weet meteen waar ik naar op zoek wil: female combat boots. In NY een ware hype onder de modellen, in Parijs ook al gespot in de straten, en vanaf vandaag ook aan mijn voeten! 

New York, here I come!

Na weken van gezond voedsel, zowat elke dag sporten, hier en daar binnenlandse jobs en allerhande onzinnige bijverdiensten, begint het weer te kriebelen naar het buitenland. Als het kriebelt moet je sporten; maar dat doe ik al genoeg, dus weet ik wat mij te doen staat. Ik fiets richting het reisbureau - de website blijft zich voortdurend refreshen, niet handig, niet snel genoeg, go go go - en boek een vlucht naar New York.

Al sinds het prille begin van mijn modellecarrière droom ik van New York. If you can make it there you can make it anywhere, toch? Toen ik drieënhalf jaar geleden met de crew van Topmodel op het vliegtuig stapte richting de grote stad had ik er geen idee van hoe groot en geweldig alles er zou zijn, al kon ik me er wel iets bij inbeelden. Onze kleine week in NYC was awsome, met niets te vergelijken. Maar zoals het goede televisieprogramma's beaamt, ging het vooral om de beelden - georganiseerde go-sees, naar de studio's met de taxi, ... - en niet om de complete ervaring. Ik heb dus veel van het "echte" leven gemist die week. Desalniettemin heb ik er met een Starbucks in de hand volop van genoten.

Dit keer is het anders: ik blijf bij Molly, mijn roommate uit Parijs, overnachten en ga er tevens op zoek naar een modellenbureau. In drie dagen tijd ga ik mij bij de grootsten der aarde voorstellen, in de hoop dat ik binnenkort voor langere tijd naar New York kan versjassen. Gelukkig ga ik voor 6 nachten, waardoor er tijd overblijft om de toeristische plekjes van NY te bezoeken. Aangezien Times Square niet zo spannend is volgens mijn roomie, ben ik al razend benieuwd welke fantastische plekken ze mij gaat tonen van de stad. Op mijn to-do lijstje staan dingen als "Central Park picknick" - hoewel ik deze betwijfel, het sneeuwde er vorige week nog -, "Rooftop party" - of een andere party, al lijkt rooftop hier mooi meegenomen - en "de M&M's winkel bezoeken" - iets wat Molly in de verste verte niet begrijpt.

Daarnaast heb ik een to-eat lijstje met lekkernijen als "PINKBERRY!!", "bagels" en "scones" - die zijn Engels, maar naar verluid kan mijn vriendin ze uitstekend zelf maken. "SATC cocktails op het rooftop feestje" doet ook mee. Dit lijstje zal ik echter pas bovenhalen ná mijn go-sees want elke millimeter telt. Deze week sta ik dan ook op een streng dieet waarin koolhydraten de minderheid spelen. Met resultaat, dus laat New York maar komen!

Filmpje Dior

Na ettelijke maanden wachten verscheen plots het filmpje van Dior - waarin mijn benen verschillende hoofdrollen tot zich nemen - in mijn mailbox.

Bij het zien van de beelden gaan de haartjes op mijn armen overeind staan. Ik voel de frisse wind weer onder mijn rokje waaien als ik over de straten in Parijs ren. Ik herinner me het ultieme perfectionisme van de cameraploeg. De ontspannende jacuzzi na de eerste draaidag. De mani - en pedicures; van rood naar roze en weer terug. Drie lange dagen samengevloeid in drie waanzinnige minuten. Met mijn naam in de aftiteling.

Some new pictures

Het magische koolsoepdieet

Eten is belangrijk voor modellen. Wat zeg ik, HEEL belangrijk. What to eat om in de designermaatjes te blijven passen? Veel mensen worstelen om een juiste balans in hun voedingspatroon te vinden. En dat is niet makkelijk, want elk lichaam reageert anders op verschillende voedingsmiddelen. Sommige dingen heb je gewoon nodig, andere helemaal niet - maar die zijn dan soms net het lekkerst. Ik zal nooit kwijlend aan een frituurvitrine staan, smachtend naar een curryworst - of hoe heten die dingen - of naar een bakje medium friet met mayonaise. Simpelweg omdat ik bovengenoemde dingen niet lust. Makkelijk. Maar er zijn natuurlijk wel dingen waar mijn armhaartjes van gaan rechtstaan, en dan wordt het afwegen.   

Op mijn 16e las ik Heidi Klum's Body of Knowledge. Daarin pakte ze uit met haar geheim voor een slanke lijn. Het is me altijd bijgebleven. Een week, of soms twee, voor de Fashion Weeks at Heidi enkel koolsoep. Witte kool, rode kool, bloemkool, maakt niet uit. Als het maar kool is. Deze groente blijkt namelijk vet te verbranden. Een wonder, nietwaar? Ik, als opgroeiende tiener, besloot het erop te wagen. Ik had op dat moment een "normale vrouwelijke 38" en hoewel er pas het jaar daarvoor ettelijke kilo's mijn heupen gezelschap waren komen houden, werd dit door mijn toenmalige agentschap "babyvet" genoemd. Tijd om daar vanaf te komen, ik was immers bijna 17.

Een combo van sporten - dansen, zwemmen, de hatelijke 2400 meter lopen op school - en koolsoep eten leverde mij een paar maanden later het gewenste resultaat op. Of het gezond was of niet, daar wil ik het niet over hebben, maar Heidi had gelijk: koolsoep verbrandt vetcellen! Een letterlijk gratenpakhuis was ik nog net niet, maar een jaar na aanvang van de soepperikelen leerde ik gelukkig vriendje kennen. Mijn superman! We gingen picknicken in het park, eerst heel gezond, met fruit en groentjes en champagne. Later dronken we zelfgemaakte sangria en haalde ik weleens brownies bij mijn favoriete soepwinkeltje in Hasselt. De koolsoepreceptjes verdwenen onder mijn bed in een plastic schuiflade. 

Zoals ik al eerder zei, als (internationaal) model moet je De Juiste Maten hebben, dus toen ik dit voorjaar besloot naar het buitenland te trekken zocht ik nog eens naar mijn soeptips-and-tricks boekje. Ik begon weer fanatiek koolsoep te eten en, anders als de vorige keer, hield ik mij daarbovenop aan een strikt dieet van verse groenten en fruit, bruine en wilde rijst, weinig sauzen en weinig koolhydraten. Kaas zat en zit nog steeds wél in mijn voedselprogramma. Ik ben er verslaafd aan. Eerlijk waar, je kan verslaafd raken aan kaas. Net als mensen verslaafd zijn aan sigaretten, of drugs, of suiker, kan je lichaam ondraaglijk hard verlangen naar kaas. In het boek "Skinny Bitch" - een aanrader trouwens - staat haarfijn uitgelegd hoe je lichaam reageert bij het opnemen van de bestanddelen van kaas.

Anyway, omdat ik "ook al" geen vlees eet, is dat dus mijn enige 'vette' zonde. Dat kan ermee door, toch? Terwijl ik dit schrijf besef ik dat sommige mensen deze gedachte waarschijnlijk ook hebben bij "die ene zak chips elke avond" of "die drie suikerwafels tijdens het vieruurtje". En zelf graai ik ook wel eens graag in een zakje M&M's. Bof, het zij zo. Iedereen heeft zo zijn kleine zondes. Het gaat er gewoon om dat je evenwicht vindt. Dat je weet wat goed en wat slecht is voor je lichaam. Ik kan bijvoorbeeld beter van de broodjes afblijven, terwijl andere mensen net hele broden naar binnen spelen en alle vormen van zuivel afzweren. En ieh, melk, daar kan je mij ook niet mee plezieren. Doe dan maar sojamelk.

Waar ik naartoe wil is dit: koolsoep is voor mij een vaste waarde als het op centimetertjes verliezen of behouden aankomt. Ik eet het nu alweer bijna tien maanden elke dag, aangevuld met gezonde snacks. En net als kaas, is koolsoep een beetje verslavend. Tijdens mijn verblijf in Parijs heb ik immers meermaals gedacht "nu zou ik wel een bordje soep willen". Tja, beter dit soort verslaving dan een andere. En samen met mijn opgebouwde lichte sportverslaving hou ik mijn lichaam nog wel een tijdje in positie om verschillende landen aan te doen. Ik kan al niet wachten, maar eerst nog even dit:

Ine's Koolsoeprecept

Ingrediënten

Witte kool (ofwel een kleintje zo groot als een kinderkopje, ofwel een grote maar dan gehalveerd)
3 uitjes
2 paprika's
2 preistengels
2 of 3 blikken gepelde tomaten in stukjes
2 of 3 groentebouillonblokjes
2 l water
peper, zout, paprikakruiden (de hete!), eventueel cayennepeper of italiaanse kruidenmix
hoge soepketel

Bereiding

Breng het water aan de kook. Snijd terwijl de kool in stukjes van ongeveer 4 cm. Zodra alles gesneden is, en het water kookt, gaat de kool in de ketel. Snijd de uien in kleine stukjes. Als je daar ongeveer 5 minuten over doet, is het tijd om de uien bij het water en de kool te gooien. Vervolgens snijd je de paprika en de prei. Doe eerst de paprika bij het mengsel. Was terwijl je snijplankje af. Voeg daarna de prei bij de soep. Dan volgt de inhoud van de blikken gepelde en gehakte tomaten, de bouillonblokjes en de kruiden. Klaar!

Foto'tje volgt later. Ik heb nooit de behoefte gehad foto's van mijn soep te nemen, maar bij deze is daar verandering in gekomen. De soep zou er aanlokkelijk en liefst in de kleuren van de Italiaanse vlag moeten uitzien. Vandaar dat je er eventueel Italiaanse kruiden aan kan toevoegen, gewoon om in thema te blijven.